Gisteren had ik een gesprek met een stagebegeleidster bij RTV ZOo. Na afloop spraken we nog even door over onze eigen situaties, of eigenlijk met name mijn situatie. Toen ik had aangegeven, dat bij mij de emoties voor een groot deel weg waren en hoe ik daarmee om kon gaan, maakte zij een opmerking die het een en ander voor mij op hun plaats liet vallen. Ze maakte verschil tussen het voelen en het uiten.

En zo had ik het eigenlijk nog niet bekeken. Een verschil maken tussen het hebben en het uiten van emoties. Maar dat verklaart meteen een stuk beter hoe het zit met de voor mij lastig uit te leggen opmerking van de artsen een kleine vijf jaar geleden. Dat ik mijn levenservaring van voor het herseninfarct zou gebruiken om toch nog enigszins adequaat te reageren op ‘emotionele’ toestanden zoals grapjes, treurige zaken en dergelijke.

Eigenlijk is dat ook wel logisch, maar je hebt soms een ondersteunend tikje nodig om het ook echt te zien. Wat bij mij weg is, is het gevoel. Ik voel de emoties niet echt meer. Dat heeft (voor mij!) als voordeel dat ik snel over zaken heen ben en makkelijk de dingen, positief en negatief, kan accepteren. En dat zorgt er bijvoorbeeld ook voor, dat ik makkelijk en vrij zakelijk kan praten over wat er met mij gebeurd is. En ook over het gebrek aan emoties, want ook dat gebrek voel ik niet als gebrek. Voor Charlotte en de kinderen is dat natuurlijk een stuk lastiger. Zij voelen wel wat ik niet voel, ook dat ik het niet echt voel.

Wat anders is het uiten van ‘gevoelens’. Nu maar even tussen aanhalingstekens, want bij mij dus niet echt gebaseerd op wat ik voel. Ik weet uit het verleden wat positief en minder positief is, wat leuk is en wat onplezierig, en maak daar gebruik van om op een enigszins juiste manier te reageren. Ik kan dus wel lachen om een mop, belangstelling tonen bij vervelende gebeurtenissen en dergelijke. Maar dat uiten gebeurt dus meer op basis van mijn verleden dan op basis van een sterk intern gevoel.

Ik zei altijd, dat ik prima kon vertellen en uitleggen wat er met mijn herseninfarct gebeurd was, maar dat het gevoelsaspect een stuk lastiger was. Hoe werkt mijn verleden door in het omgaan met emoties? Dat ik mijn emoties voor een groot deel kwijt ben, dan snapte ik en kon ik goed beargumenteren. Maar dat mijn verleden mij hielp bij het omgaan met emoties, dat was een lastig te bevatten en niet uit te leggen iets. Tot nu dus naar het lijkt. Ik moet verschil maken tussen iets voelen en mij er over uiten. Eigenlijk logisch, maar zo had ik het nog niet bekeken.

En zo leveren gesprekken toch regelmatig weer wat op. Vaak vrij basale zaken, maar dit vond ik toch wel wat bijzonderder. En ik wilde het ook snel kwijt, dus maar eens een keer een stukje voor de website geschreven op de dinsdag in plaats van de vrijdag. Maar vrijdag komt natuurlijk ook weer wat.

Gepubliceerd 5-4-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in