Vanmorgen las ik in de krant de overlijdensadvertentie van Peter Zweerink. Hij is op 8 december op 80-jarige leeftijd overleden. Peter was gymdocent op het Thomas a Kempiscollege, zowel tijdens mijn tijd als leerling daar als tijdens mijn docentschap. Met Peter gaat de laatste gymdocent die ik mij kan herinneren van mijn leerlingentijd heen. Eerder zijn al Wim Beltman en Theo Kok overleden. En natuurlijk meneer Zwollo, die nog van een eerdere generatie was.
Ik heb een prima herinnering aan de gymdocenten. Niet omdat ik zelf zo sportief was. Ik zat er wat dat betreft een beetje tussenin. Ik werd nooit als eerste gekozen, maar ook nooit als laatste. Alhoewel, ik kon vrij aardig hoogspringen bedenk ik mij nu. Maar dat was het dan ook zo ongeveer. Nee, die herinnering is vooral positief omdat het bijzonder prettige mensen waren. Zowel binnen als buiten school kon ik prima met ze opschieten, zeker ook als collega.
Het is logisch dat op een gegeven moment allerlei mensen uit je verleden wegvallen. Er blijven er van de middelbare school nog maar weinig over. Veel zijn ook uit het zicht verdwenen. Zo zou ik graag willen weten hoe het met ‘juf' Marion van der Pol gaat, die op een gegeven moment met haar Frank naar Ierland verhuisde. Zou ze nog leven? Ook aan haar heb ik leuke herinneringen, zoals onze reis naar London, waar zij als begeleider meeging. En natuurlijk aan haar geschiedenislessen, waar ze in ieder geval bij mij de interesse voor geschiedenis heeft bijgebracht. En dan heb ik het nog niet over de gedichten die leerlingen van haar moesten maken als strafwerk (ik heb dat nooit hoeven doen).
Een enkeling komt nog in mijn leven voor. Zo zie ik Joep Bekker regelmatig nog, o.a. bij uitvoeringen van het koor waar hij deel van uitmaakt en waar Charlotte op de piano speelt. Hopelijk kan ik daar nog lang van genieten. Zijn vrouw Ria zag ik vaak in het ziekenhuis, waar zij net als ik vrijwilliger was. Altijd weer leuk en gezellig. Joep heeft trouwens ook de uitvaart van mijn vader begeleid.
Nu is het dus weer afscheid nemen van iemand uit die tijd. Het is niet anders, hoe graag je het ook anders zou willen. Peter, bedankt voor je bijdrage aan mijn leven. ‘The family tree will always grow.’
0 Reacties