Vooruit, nog even wat over de andere bezoeken aan Berlijn. Naast het bezoek, zoals beschreven in de vorige blog, ben ik inmiddels nog 4 keer in Berlijn geweest. Of beter, van drie keer weet ik het zeker, maar volgens mij ben ik nog een keer met leerlingen geweest. Vreemd genoeg kan ik me dat bezoek niet goed herinneren. Maar het moet wel, want ik ben onder andere een keer in concentratiekamp Sachsenhausen geweest en heb daar iets gezien wat te maken had met een familielid van Charlotte. En tijdens de studie kende ik Charlotte nog niet.

Het tweede bezoek vond een of twee jaar na het eerste plaats. We (studenten Duits van de VU) hadden dat zelf georganiseerd en waren met enkele auto’s naar Berlijn gereden. Bij de grensovergang Helmstedt, de grens tussen West- en Oost-Duitsland, waren we uiteraard wel wat zenuwachtig. Maar het was eigenlijk wel grappig. De douanebeambte maakte wat grapjes over enkele namen (‘Boesenkool: ach gibt es das bei euch auch’) en we konden vrij vlot doorrijden.

We hadden nu meer tijd om West-Berlijn rustig te bekijken. Het was rond mijn verjaardag en die werd uiteraard ook gevierd. Vlakbij het hotel zat een café, genaamd de ‘Dicke Wirtin’, en daar brachten we enkele plezierige uren door. Dus ook op mijn verjaardag. Ik heb iedereen op een drankje getrakteerd en zelf enkele ouzo’s gedronken. Eentje kreeg ik van het café en zogenaamd “voor de schrik” kreeg ik er nog één bij het betalen. In totaal vijf ouzo’s, voor mij een recordaantal alcoholische drankjes. Inmiddels sta ik wat alcohol betreft al vele jaren droog. Maar ik hou dan ook helemaal niet van alcoholische dranken. Alleen ouzo en pernod kon ik wel verdragen (en dan de pure variant, dus niet aangelengd met water).

Uiteraard hebben we alles nog eens goed bekeken. We zaten in een hotel vlakbij de Kurfürstendamm en bekeken van alles en nog wat. Ik vermoed, dat we ook nog een keer naar Oost-Berlijn geweest zijn, maar dat weet ik niet meer zeker. In ieder geval hebben we enige tijd doorgemaakt aan de muur. Onder andere nogmaals de grote kale vlakte op de Potsdamer Platz ‘bewonderd’.

De derde keer, het meest verdwenen bezoek dus, was de muur er nog steeds. Dat moet dus (vlak) voor 1989 geweest zijn. Toen zijn we dus ook naar het concentratiekamp geweest. Dat is een bijzondere plek, zoals ongetwijfeld alle concentratiekampen zullen zijn. Daar zag ik ook een film over de verschrikkingen tijdens de oorlog en daarin kwam ineens het paspoort langs van een oom van Charlotte. Die oom had in het studentenverzet in Nijmegen gezeten en was opgepakt, naar o.a. Sachsenhausen gebracht en uiteindelijk in kamp Neuengamme omgekomen. Een bijzondere film dus.

Na de val van de muur ben ik twee keer in Berlijn geweest, één keer met Charlotte en één keer met Hilko. Ook die twee keer hadden we ons hotel in het westelijk deel. Maar het was eindelijk mogelijk om zonder paspoortcontrole of iets dergelijks van west naar oost te gaan (en nog aardiger natuurlijk: van oost naar west). Beide keren hebben we o.a. het Pergamonmuseum bezocht, waar prachtige overblijfselen uit Mesopotamië te zien zijn. Wel jammer dat ze van hun oorspronkelijke plaats in Tweestromenland overgebracht zijn naar Berlijn. Maar omdat ze nu eenmaal daar waren, hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt ze te bekijken. Er staan niet alleen beelden, maar ook een groot altaar en een grote, mooi gekleurde, muur.

Met Hilko was ik er in 2007. Toen was er in het Duits Historisch Museum een tentoonstelling over Karl May en die moest ik uiteraard ook bekijken. Er waren beelden te zien van het leven van Karl May, over de situatie in Amerika en Arabië ten tijde van Karl May, enkele vergelijkbare schrijvers (die deels van invloed zullen zijn geweest op Karl May), en nog veel meer. Ik heb er zo’n drie uur doorgebracht. Uiteraard heb ik het begeleidende boekje gekocht en ook een uitgave van Winnetou I. Hilko moest het maar volhouden, maar dat lukte volgens mij prima.

In die twee keer was erg duidelijk, dat Berlijn flink aan het veranderen was. Overal werd gebouwd en bijvoorbeeld de Potsdamer Platz werd alweer een druk stuk Berlijn. Je merkte nog wel verschil tussen het westelijk deel en het oostelijk, maar de tweede keer waren de verschillen alweer kleiner dan de eerste keer. Met Charlotte heb ik een Straßenbahn-tocht om het oostelijk deel gemaakt. Vooral aan de rand waren nog duidelijk de woonblokken uit de DDR-tijd te zien. Eigenlijk verwacht ik volgende week amper meer verschillen te zien tussen Oost en West.

Op een of andere manier hebben we verder vooral de standaard zaken bekeken. Wat dat betreft is het goed, dat ik voor volgende week de site berlijn-blog.nl heb gevonden. Er staan nu activiteiten op het programma, waar ik anders helemaal niet aan gedacht zou hebben. Zo gaan we naar de Tränenpalast, bezoeken we Berliner Unterwelten, staat Gedenkstätte Hohenschönhausen op het programma, net als het Stasi Museum en Story of Berlin (de bunker). Em wellicht nog duidelijker: we gaan niet naar Checkpoint Charlie, eten niet in de Fernsehturm (en gaan daar mogelijk zelfs niet omhoog, maar maken gebruik van het dakterras van hotel Park Inn), en bezoeken vrijwel zeker niet het Pergamonmuseum of een ander museum op de Museuminsel. Het grootste deel van de tijd zitten we in en tegen het oostelijk deel van de stad. Het hotel staat vlakbij de Alexanderplatz. Nog een paar dagen, dan is het zover!

Gepubliceerd 2-6-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in