Uilenstede

Tijdens mijn studietijd, dus tussen 1978 en 1985, woonde ik op Uilenstede, het studentencomplex op de grens van Asterdam en Amstelveen. Ik moet nu weer een beetje aan die tijd denken omdat ik volgende week een afspraak heb met een van de mensen met wie ik daar woonde. Na al die jaren kwam zij mij via internet weer tegen omdat haar zoon in Zwolle is komen wonen en zij toen dacht om eens te kijken of ze mij kon vinden. En dat is dus gelukt! We zullen vast heel wat hebben om over bij te praten. Er zijn mensen die je eigenlijk niet meer hoeft te zien, maar daar hoort zij absoluut niet bij. Maar dit verhaal gaat vooral over Uilenstede en het wonen daar.

Ik had bedacht om Duits te gaan studeren. De taal lag mij wel en ik wilde graag het onderwijs in. Daarvoor hebben ook wat andere vakken de revue gepasseerd, maar dat werd het dus. Eigenlijk wilde ik dat in Groningen doen. Ik had zelfs al een kamer in Groningen gevonden. Maar helaas, er waren in die tijd nog zoveel geïnteresseerden voor Duits dat er een plaatsingscommissie was. En die plaatste mij aan de VU in Amsterdam. Alhoewel helaas, echt erg vond ik dat ook weer niet, zeker toen ik de medestudenten ontmoette. Wel jammer is dat die plaatsingscommissie nu helemaal niet meer nodig is vanwege nog maar een kleine groep geïnteresseerden in het vak Duitse Taal- en Letterkunde. Aan de VU is die afdeling zelfs helemaal weg.

Oud Uilenstede

Het was dus zaak een nieuw optrekje te zoeken in Amsterdam. Dat ging vrij soepel. Al snel had ik een kamer op oud Uilenstede. Ik woonde daar op de eerste etage van een kleine flat met drie verdiepingen. Ik had daar echt alleen maar een kamer. De toiletten en douchegelegenheden werden gedeeld op de etage. Heel erg vond ik dat niet. Wat vervelender was, was dat mijn kamer boven een stilstaand water lag en ik dus in de warmere tijden flink last had van muggen. Ik heb wat bloed af moeten staan, maar ook redelijk wat muggen kapot geslagen.

In dat eerste jaar had ik niet zoveel contact met medebewoners. Des te meer met studiegenoten. Ook was ik maar een beperkt deel van de week op Uilenstede. We hadden alleen op dinsdag, woensdag en donderdag college (en 1 hoorcollege op maandag voor de hele letterenfaculteit, maar daar hadden we snel een onderlinge afspraak over gemaakt zodat ik maar 1 keer in de zoveel tijd daarheen hoefde). Ik kwam dan ook meestal pas later op de maandag in Amsterdam aan en ging donderdagmiddag alweer naar Zwolle. In de tweede helft van dat eerste jaar werd dat iets verder uitgebreid naar de vrijdag. 's Avonds was ik vaak bij andere medestudenten of samen met hen in de stad. In Zwolle was ik pas na mijn examenfeest op school voor het eerst een café binnen geweest. Dat haalde ik in Amsterdam ruimschoots in, overigens zonder alcohol te drinken. Dat doe ik nog steeds niet.

Ondanks de beperkte aanwezigheid op Uilenstede wilde ik toch wat beters; in ieder geval minder last van de muggen. Na een jaar kon ik verhuizen naar nieuw Uilenstede en dat bleek een prima keuze te zijn. Daar heb ik dan ook de rest van mijn studietijd doorgebracht.

Nieuw Uilenstede

Nieuw Uilenstede bestond uit drie hoge flats. Ik kreeg een kamer op de zesde verdieping van één van die flats. Niet alleen had ik daar geen last van de muggen, ook had ik daar een eigen natte cel (badkamer en toilet). Langzamerhand bleef ik vaker in Amsterdam (officieel ligt Uilenstede in Amstelveen, net naast Buitenveldert, maar je bent helemaal op Amsterdam gericht). Dat nam steeds meer toe van 1 weekeinde daar blijven tot wel 3. Ik kon mij daar steeds beter redden. En door dat langere verblijf op Uilenstede kreeg ik ook steeds meer contact met medebewoners. We waren regelmatig met een groep in de keuken bezig om eten te verzorgen. Iedereen at weer wat anders en daar leerde je ook weer van voor je eigen kookkunst.

Uilenstede was toen en is nu nog steeds een studentenwijk, compleet met allerlei voorzieningen. Er was in mijn tijd een kleine winkel, een stomerij, een café, een ruimte waar artiesten konden optreden en een sportgelegenheid. Vooral van die winkel en die sportgelegenheid maakte ik regelmatig gebruik. Op een gegeven moment gingen we o.a. wekelijks badmintonnen. Het café zag ik niet zo vaak van binnen, we gingen met medestudenten meer de stad in, bijvoorbeeld naar het café Het Gebed.

Op de etage was het een mengelmoes van allemaal studenten van diverse komaf. Zo zijn er ook een tijdje studenten geweest uit een Scandinavisch land. Dat was wel interessant, vooral wat betreft de kookkunsten. Ik had een goed contact met bijna alle medebewoners. Zo ben ik een keer met een medebewoonster naar Teuge geweest waar zij aan zweefvliegen deed. Ik mocht ook een keer (met iemand anders) meevliegen. De eerste paar minuten was dat genieten, daarna begon mijn maag wat te rommelen. Er was helaas weinig thermiek, dus ik stond al snel weer op de grond. Maar het was een geweldige ervaring.

Met een andere medebewoonster ben ik naar Zwitserland geweest. Eigenlijk zouden we een fietsvakantie houden daar, maar onderweg met de trein is mijn fiets verdwenen. We hebben er dus maar een treinreis van gemaakt. In de bergen hebben we geleerd hoe die te bestijgen (op normale paden hoor). We dachten een wandeling te maken naar boven, maar moesten om de paar minuten uitrusten. Op het moment dat we dachten maar weer terug te gaan, kwam er net iemand langs die kleine stapjes maakt. Dus wij dat ook maar proberen en zie, we konden zonder problemen en zonder verdere rustpauzen naar boven lopen.

Natuurlijk werd er ook regelmatig een feest georganiseerd, zoals een verkleedpartij. Ik was daar als Schot verkleed en een paar medestudenten hadden ook moeite daarvoor gedaan. Heel gezellig. En een paar keer met z'n allen eten hoorde ook bij het afdelingsgebeuren, vaak op speciale dagen als kerst. Een ander gezellig hoogtepunt was het samen naar Dallas of Dynasty kijken in de keuken. Of andere programma's.

Toch kon ik er mij ook goed terugtrekken op mijn kamer, vooral om te studeren, te lezen en/of muziek te luisteren. Ik had er een bandrecorder staan waarop ik o.a. vaak Supertramp liet afspelen, ook tijdens het studeren. Op 1 band konden bijna 3 elpees van Supertramp, en ik kon daar prima bij studeren.

Nu bijzonder: de telefoon

In de tijd dat ik studeerde was er nog geen mobiele telefonie en had elk huishouden nog een vast toestel. Op de afdeling van Uilenstede was er 1 telefoontoestel voor iedereen. Dat toestel hing in de gang en als de bel ging, dan was het hopen dat iemand hem op zou nemen. Soms ging ik dat doen, maar ik moest wel van wat verder uit de gang komen. Mensen die belden, wisten dat echter meestal en wachtten dus ook wat langer dan men tegenwoordig zou doen. Was het geen telefoontje voor mij (wat natuurlijk vaak gebeurde), dan moest ik kijken of degene voor wie het wel was er was en hem of haar de telefoon overgeven. Ik dacht wel vaak als de telefoon ging: 'Zou het voor mij zijn'? En zeker als er een keer 's avonds laat of in de nacht gebeld werd.

Je moest bij het bellen natuurlijk ook altijd rekening houden met de anderen. Als je te hard praatte, dan hadden zeker de dichtstbij wonende mensen er last van. Laat staan dat ze dan precies konden horen wat er gezegd werd. Eerlijk gezegd kan ik mij niet herinneren of iedereen apart moest betalen voor het gebruik van de telefoon. Aan de ene kant denk ik van niet, aan de andere kant zou me dat ook weer verbazen, want je kon dus ook zomaar naar andere landen bellen of heel lang aan de telefoon blijven.

Wat beelden

Het is lastig om beelden van vroeger terug te vinden om zo een beeld te geven van Uilenstede. Maar er is begin jaren 70 wel een onderwerp over Uilenstede gemaakt door het Polygoon journaal. En dat filmpje is online te vinden via Beeld en Geluid. Ik heb het ook hieronder gezet. Ook al is het eerder dan toen ik er zat, het geeft toch aardig weer hoe het er ook in mijn tijd uitzag.

In het verhaal zelf heb ik nog wat foto's uit mijn eigen fotocollectie geplaatst. Dat waren oorspronkelijk dia's, nu overgezet naar digitale beelden. Geweldig zijn ze niet, maar ze geven toch een beeld.