Over slapen

Vannacht heb ik zowaar 7 uur achter elkaar geslapen. Dat is al vele jaren niet echt meer voorgekomen. Het kostte mij ook wat minder moeite om op te staan vanmorgen. Een positief iets dus. Tenminste als het iets is wat vaker voor gaat komen.

Al sinds mijn eerste herseninfarct in 2011 heb ik problemen met het slapen. Ik kan niet in slaap komen of ik word gedurende de nacht een paar keer wakker. En dan niet maar even, maar vaak voor een wat langere tijd. Dat ondanks dat ik een vast schema heb wat slapen betreft. Rond half twaalf ga ik naar bed, lees nog wat en probeer dan te gaan slapen. De wekker staat elke dag, behalve zondag, om half negen. Op zaterdagavond ga ik later naar bed (meestal rond half 1) en dan slaap ik de volgende ochtend uit.

Ik had het graag anders, maar ook overdag moet ik slapen. Van 1 tot 3 staat er ontspanning in mijn schema. En dat betekent ook echt in bed gaan liggen. Ik slaap dan meestal een uurtje. Dat gaat over het algemeen vrij makkelijk en ik heb dan ook geen wekker of zo nodig. Vlak voor mijn tweede herseninfarct in 2021 was ik net begonnen dat slapen in de middag wat te beperken. Dat probeerde ik door niet in bed te gaan liggen en hooguit in een stoel even mijn ogen te laten dichtvallen. Maar na het tweede infarct was het slapen echt weer nodig. En dat is tot nu toe zo gebleven. Ik denk wel eens dat het niet nodig zou zijn, maar als ik dan lig, slaap ik binnen de kortste keren.

Het kan best zijn, dat dat slapen in de middag van invloed is op het slapen 's nachts, maar als ik niet ga slapen dan hou ik het niet de hele dag verder vol. In ieder geval blijf ik dat dus maar doen.

Al vanaf het eerste herseninfarct had ik dus problemen met het slapen. In de Vogellanden lag ik uren wakker, ging er dan maar weer eens uit en liep even over de afdeling. Soms had ik dan ook een gesprekje met de dienstdoende medewerker. Maar handig was anders, dus via de arts heb ik enkele medicijnen geprobeerd om het slapen te verbeteren. Maar die medicijnen deden niet wat ik ervan hoopte. Dus dat hield op.

Ik had het enigszins aanvaard, maar fijn vond ik het niet. Vandaar dus uiteindelijk ook de poging om te stoppen met het overdag slapen. Diverse keren heb ik met specialisten en mijn begeleiders erover gesproken, maar dat leverde geen van allen een bevredigend resultaat op.

Na mijn tweede herseninfarct moest ik sowieso het slapen overdag aanvaarden, maar op een gegeven moment heb ik ook weer een slaaponderzoek ondergaan. Daar kwam uit dat ik wat last had van slaapapneu. Het was niet ernstig, maar ook weer niet zodanig dat ik er niks aan hoefde te doen. Ik had de keus tussen een MRA-beugel en een apneu-apparaat. Ik koos voor het eerste. Dan had ik er alleen 'last' van. Het duurde wel even voordat ik eraan gewend was, maar dat lukte toch. Een voordeel van die beugel was ook dat het snurken flink afnam. Maar het fatsoenlijk doorslapen gaat nog steeds niet zoals gewenst. Behalve afgelopen nacht dus.

Ik heb het maar aanvaard. Iets anders kun je er niet mee. Soms lig ik uren vrij ontspannen in bed en denk over wat zaken na. Ik ben niet aan het piekeren, al vraag ik mij op een gegeven moment wel eens af waarom ik maar niet (weer) in slaap kom. Dat werkt eerder contraproductief dan dat het slaap oplevert.

Ik ga ook iets makkelijker het bed uit om even rustig te zitten, wellicht wat te drinken en wat te lezen. Soms kan ik daarna wel in slaap komen, maar dat werkt niet altijd. Maar zo'n nacht als afgelopen nacht geeft dan echt weer een goed gevoel. Hopelijk heb ik ook de komende nachten een vrij lange slaapperiode.