Gisteravond ben ik voor het eerst naar het NAH Café geweest. Dat wil zeggen voor de eerste echte keer. Ik ben ook bij de opening geweest alweer een paar maanden geleden. Maar daarna kwam het er om verschillende redenen maar niet van. Tot gisteren dus. Niet dat ik er helemaal niet bij betrokken was. De afgelopen tijd ben ik druk geweest met het maken van een website voor het Café. Daardoor lag het werk aan mijn eigen website ook even stil.

Maar gisteren was het dus zover. Ik was één van de vijftien aanwezigen en ik moet zeggen dat het een goede bijeenkomst was. Rob had een agenda voorbereid en daar hebben we ons ook aan gehouden. Daarop stonden verschillende punten. Uiteraard konden de nieuwe bezoekers zich voorstellen. Dat heb ik dus ook gedaan en ik moet zeggen dat het mij lukte om dat vrij kort te doen. Er waren overigens drie nieuwe bezoekers.

Ook werd door een bezoeker een gedicht voorgedragen. Zij maakt vaak gedichten over wat zij allemaal meemaakt en waar ze tegenaan loopt. De bedoeling is dat ze elke keer een gedicht voordraagt, zo’n beetje als opening van het café. Binnenkort zullen die gedichten ook geplaatst worden op de site, alleen is nog de vraag hoe precies. Ik hoop eigenlijk dat ze het goed vindt, dat die gedichten op het openbare gedeelte komen, maar dat is nog afwachten. Ik vond het gisteren in ieder geval een zeer treffend gedicht.

De bijbehorende website

Ook is er kort gesproken over de website. Die is nog in ontwikkeling en ik was wel nieuwsgierig naar de mening van de bezoekers over bepaalde zaken. Samen met andere Paul (de initiatiefnemer van de site) heb ik de website voorgesteld en naar de mening van de bezoekers gevraagd. Die was gelukkig positief en ik hoop dat ze op de site ook aan gaan geven wat er anders zou kunnen of wat erbij zou moeten. Wil je zelf eens kijken: ga naar https://nahcafefocuszwolle.nl. Om alles te zien, moet je wel een account aanmaken. Hoe, dat staat op de homepage.

Verder werden er nog twee filmpjes vertoond, die ook meteen weer duidelijk maakten dat NAH in allerlei vormen voorkomt. Enkele bezoekers konden het niet volgen door de snelheid van praten en de grote hoeveelheid prikkels op het scherm. Dat gaf, los van wat er überhaupt getoond werd, aanleiding tot een goed gesprek over de verschillende gevolgen van NAH. En via de vraag hoe bezoekers anderen duidelijk maakten wat er met hen aan de hand was, tot een uitgebreide discussie over dat aspect.

Vlak voordat ik wegging (ik kon niet tot het einde blijven) gaf mijn buurman nog aan dat hij tijdens deze bijeenkomst al veel meer herkenbaars had gehoord dan in vele gesprekken met zorgverleners. En dat is natuurlijk één van de bedoelingen van het café. Wat dat betreft zou het goed zijn als zorgverleners ook een keer aanschuiven. Positief was in ieder geval dat er 1 zorgverlener was.

Het bezoek vergrootte de wens om vaker naar het café te gaan zeker. Dat hangt ook van andere zaken af, en 1 keer in de 2 weken is misschien wat vaak, maar er zal zeker een vervolg komen voor mij.