Vanmiddag ben ik op uitnodiging van InteraktContour naar de bioscoop geweest. Daar werd de documentaire over Viggo Waas en Peter Heerschop getoond, die gaat over het herseninfarct dat Viggo Waas een paar jaar geleden had gehad. Op de foto zie je mij voorafgaand aan de presentatie met hem praten. Ik heb hem uiteraard ook gevraagd om het boek met dezelfde naam ('Infarct') te signeren. Dat heeft hij gedaan.
Ik had speciaal deze presentatie uitgekozen omdat Viggo Waas daarbij aanwezig zou zijn en vragen wilde en kon beantwoorden. Voor mij was het wellicht een verkeerd tijdstip, want normaal rust ik dan, maar toch was het meer dan de moeite waard. Los van het korte praatje vooraf en de vele vragen die hij beantwoordde, was ook de documentaire uitstekend.
In het boek (dat ik voor mijn verjaardag van Els heb gekregen) schreef Viggo 'Een wapenbroeder'. Dat klopt, want we hebben allebei een herseninfarct gehad. Toch waren die infarcten ook behoorlijk verschillend. Bij hem zat het vlakbij de hersenstam, en alleen snel ingrijpen haalde hem voor de dood weg. Bij mij zat het ergens anders en merkte ik het lichamelijk niet echt. Het waren anderen die mij uiteindelijk naar het ziekenhuis brachten.
Hij was in het begin verlamd en kon niet praten (maar nog wel denken). Bij mij hing mijn mond een beetje scheef en ik reageerde blijkbaar apart op vragen en opmerkingen van anderen, maar ik kon dus nog wel o.a. gewoon lopen. Hij moest geopereerd worden en ik niet. Hij had bijna vanaf het begin de ijzeren wil om zoveel mogelijk te herstellen en snel weer te gaan optreden. Ik vond (en vind nog steeds) alles best.
Mede omdat hij zo snel geopereerd kon worden, lukte het hem uiteindelijk om toch weer aardig het oude niveau te benaderen. Alhoewel, hij gaf aan dat hij wel veranderd is. Hij is nu Viggo 2.0. En hij heeft nog moeite met praten, al moet ik zeggen dat je daar weinig van merkte. Maar ik snap dat wel. Hij moet goed nadenken bij wat hij zegt. En dat was eerst niet zo.
Het is mooi dat Viggo en Peter Heerschop, zijn beste vriend, toch wel bekende Nederlanders zijn. Dat zorgde ervoor, dat de documentaire gemaakt werd. Ik heb zelf ook wel nagedacht over een documentaireserie (zelfs), maar dat is er nooi van gekomen. Je moet ook de juiste mensen kennen. Misschien dat ik later nog wel eens wat schrijf (of herhaal) over de gedachten die ik had voor een documentaire.
Zeker in het eerste deel van de documentaire zaten duidelijk verschillen tussen zijn en mijn situatie. Hij had dus zoals al eerder gezegd een ander herseninfarct gehad dan ik. Hij moest weer leren lopen en praten. Dat hoefde ik niet. Hij had dus vooral logopedie en fysiotherapie nodig, bij mij lag de nadruk meer op fysiotherapie en PMT. Maar er zaten ook wel overeenkomsten in. Een tijdje ziekenhuis, gevolgd door eerst klinische en later poliklinische revalidatie, dat had ik ook. Zat er bij mij verder weinig verbetering in, bij hem kwam dat wel. En nog steeds is hij op een bepaalde manier aan het revalideren. Ook wat onze omgeving betreft zag ik overeenkomsten. Net als ik heeft hij een partner en een zoon en een dochter. Die waren net zo geraakt als hij (zij het natuurlijk op een andere manier). Wat dat weer anders was, is dat hij een hele goede vriend in Peter Heerschop heeft, en zo'n vriend heb ik niet.
Een ander verschil tussen hem en mij is, dat bij mij mijn emoties flink afgevlakt zijn en dat dat bij hem duidelijk niet gebeurd is. Ik vond en vind alles best en kan makkelijk over zaken heen komen, soms misschein zelfs te makkelijk. Hij gaf wel aan na het hele gebeuren zachtaardiger te zijn geworden, maar hij wilde niet accepteren dat hij weinig meer kon. Hij heeft er dan ook keihard aan gewerkt om zoveel mogelijk te herstellen. En dat is dus goed gelukt. Hij doet o.a. weer voorstellingen met Peter Heerschop. De eerste na zijn herseninfarct stond logischerwijs in het teken van het hersenletsel. Het werd niet duidelijk gezegd, maar het zal een goede manier zijn geweest om het gebeuren een plaatsje te geven. En na het maken van de documentaire, waarin ook veel plaats was voor fragmenten uit die voorstelling, was wat hem betreft het hele proces ook wel afgelopen.
Bij de aftiteling gaf hij gelukkig ook nog aan dat iedereen weer andere gevolgen ervaart van hersenletsel en dat zijn voorbeeld ook slechts niet meer is dan dat: een voorbeeld. Maar het moet niet zo zijn dat iedereen denkt dat je altijd goed kunt herstellen van hersenletsel. Dat vond ik overigens ook een mooi fragment uit de documentaire: een fragment uit de voorstelling waarin het ging over de reacties van anderen naar (in dit geval) Peter Heerschop. Die kwamen er kort gezegd op neer dat het allemaal prima zou gaan met Viggo, terwijl dat nog lang niet zo was. Maar zij zagen slechts een beperkt moment van Viggo. Ik moest toen uiteraard aan mijn vrouw denken, die met dat soort opmerkingen van anderen ook moeite heeft gehad (zo begreep ik overigens pas veel later).
Nu kan ik dan het boek gaan lezen. Op advies van mijn zus keek ik eerst de documentaire. Ik ben benieuwd hoe het boek zal zijn. Afgaand op de documentaire zou dat prima moeten zijn.
Voor de volledigheid: de documentaire 'Infarct' is geregisseerd door Marcel de Vrè en gemaakt samen met de Hersenstichting. Meer over de film is onder andere hier te vinden. En de trailer staat hier. Zondag 2 november om 16.00 uur is hij nog te bekijken in Zwolle. Ik verwacht dat hij ook nog wel op tv zal komen.
0 Reacties