Ik heb het al eerder vermeld, dat ik ‘die Blechtrommel’ aan het lezen ben. Daarop kreeg ik een reactie van mijn moeder dat toen ik met mijn vader naar die film was geweest, mijn vader enigszins ontdaan terugkwam. Al kon ik me dat bezoek aan de film niet herinneren, ik snapte wel de gevoelens van mijn vader. Vandaag moest ik daar aan denken.
Vanmiddag heb ik weer een behoorlijk aantal bladzijden gelezen, en daarin kwam ik een stukje tegen, dat mij hielp die gevoelens te begrijpen. In mijn vorige verhaal over ‘die Blechtrommel’ had ik aangegeven dat het derde deel niet verfilmd was. Dat klopt nog steeds wel, maar vandaag kwam ik een korte terugblik op de eerdere jaren van hoofdrolspeler en ik-figuur Oskar Matzerath tegen dat wel in de film is opgenomen. Het gaat om een visser die Oskar met zijn moeder, zijn vader en zijn mogelijke vader hebben gezien. (Wat dat mogelijke vader betreft: lees zelf het boek maar.)
Het gezelschap vroeg zich af waarom de visser zo’n stevige lijn had. Dat werd duidelijk toen hij zijn buit binnenhaalde. Aan de lijn zat een paardenhoofd vast, dat vol zat met palingen. De kleine palingen konden ontsnappen uit het hoofd, maar de grote niet. Die werden er door de visser vakkundig uitgehaald. Maar het geheel gaf een zodanige aanblik dat de moeder van Oskar moest overgeven, zijn mogelijke vader goed misselijk werd en Oskar heen en weer werd geschud tussen walging en interesse. Zijn vader keek ondertussen naar een boot op de zee.
In de film werd dit stuk dus gewoon in de juiste chronologie opgenomen. En ook daar gaf het een verwarrende indruk. Vergelijk het een beetje met het paardenhoofd dat in het bed werd gevonden in ‘the Godfather’. Ook dat zorgde voor wat ongemakkelijke gevoelens. En die film zag ik trouwens op mijn twaalfde bij een vriendje. Het was ook wel bijzonder dat we dat toen gingen kijken. Gelukkig hoefde er niemand over te geven. En trouwens, ook de vele andere gewelddadige scènes in die film zorgden gelukkig niet voor trauma’s.
0 Reacties