PEC Zwolle

Op deze pagina staat basisinformatie over PEC Zwolle, de club waar ik al heel lang fan van ben, zeker zo’n 57 jaar. In die tijd heb ik veel meegemaakt, zowel negatieve dingen als positieve dingen. In de begintijd zaten mijn broer en ik nog wel eens een helft in de kantine omdat het regende. Dat was nog in de tijd dat ze op de Vrolijkheid in de tweede divisie speelden, o.a. tegen FC Amsterdam en de Volewijckers. Hieronder zie je de geschiedenis van de club beschreven van 1910 tot nu.

Op 12 juni 1910 ontstond PEC, een fusie van de Zwolse clubs ‘Prins Hendrik’ en ‘Ende Despereert Nimmer’. Logische naam dus eigenlijk met de P van Prins Hendrik, de E van Ende Desespereert Nimmer en de C van Combinatie.

Na eerst een aantal jaren op het terrein van Theetuin Thijssen te hebben gespeeld, nam de club in 1923 z’n intrek op Sportpark de Vrolijkheid. Daar speelde het tot 1935 toen Zwolsche Boys en PEC van plek ruilden. PEC ging naar het gemeentelijk sportpark en Zwolsche Boys naar sportpark de Vrolijkheid. Beide clubs speelden in dezelfde klasse van de (toen nog zonder K) NVB. Er was een soms wat minder gezonde rivaliteit.

In 1928 speelde PEC voor het eerst in de finale van de NVB Beker, maar verloor met 2-0 van RCH. Dat zou heel wat jaren later, in 2014 om precies te zijn, rechtgezet worden en werd eindelijk de eerste KNVB-beker gewonnen.

Een andere Zwolse club, ZAC, ging toen overigens landelijk spelen, iets dat PEC een hele tijd niet lukte. Het bleef voortdurend in de tweede klasse hangen. Pas in het seizoen 54-55 kon het kampioenschap gehaald worden en kwam er zelfs de optie om toe te treden tot het betaald voetbal, een optie die door de club werd aanvaard. Ook Zwolsche Boys ging betaald voetbal spelen.

In 1957 werd er weer van speelplek geruild. PEC ging dus weer naar de Vrolijkheid. En daar kwamen, zo rond 1968, mijn broer en ik voor het eerst kijken. Als het niet zo’n goed weer was, wilden wij nog wel eens een helft in de kantine doorbrengen, maar we waren er al snel elke wedstrijd. PEC speelde toen in de tweede divisie van het betaald voetbal. Rond die tijd nam Zwolsche Boys afscheid van het betaald voetbal en was PEC nog de enige betaald voetbalclub in de stad. In 1970 werd er maar weer eens geruild van speelplek en kwam PEC dus weer op het gemeentelijk sportpark terecht. En daar is het tot nu toe gebleven. Voordeel daarvan was o.a. dat dat nog dichter bij onze woning aan de Helene Swarthstraat was, dus wij konden er gemakkelijk lopend naartoe.

In datzelfde seizoen, 1970-1971, lukte het PEC om promotie af te dwingen naar de eerste divisie. Toen werd ook de naam gewijzigd naar PEC Zwolle. Heel wat jaren speelde de club mee in de top van de eerste divisie, maar het lukte tot 1978 maar niet om promotie te bewerkstelligen. In 1978 dus eindelijk wel. In dat jaar werd ook de finale van de KNVB-beker gehaald, en zo’n 150 bussen met supporters (waaronder wij natuurlijk) trokken naar Nijmegen. Tegenstander Twente had het lang moeilijk. Pas in de verlenging wisten ze de beslissing te forceren. Het werd uiteindelijk 3-0.

Vanaf 1978 speelde PEC Zwolle dus in de eredivisie. De eerste wedstrijd was in Enschede tegen Twente. Wij, mijn vader, mijn broer en ik, waren er natuurlijk bij. Het was een spannende wedstrijd waarin PEC Zwolle het eerste punt wist te pakken in de eredivisie (het werd 1-1). Ik weet nog dat ik goed zenuwachtig was in de tweede helft.

Maar dat haalde het niet bij de uitwedstrijd tegen PSV, een paar maanden later. Zo’n zeven minuten voor tijd kreeg PEC Zwolle bij een 0-0 stand een penalty. Die werd via de paal gescoord. Mijn broer en ik, die via een familielid een kaartje hadden gekregen, stonden ter hoogte van de goal van PEC Zwolle. In die laatste 7 a 10 minuten deed PSV er alles aan om de gelijkmaker te scoren. In mijn herinnering raakten ze de paal en de lat, maar het bleef 0-1. De eerste overwinning van PEC Zwolle was een feit. Wij gingen dus met een zeer opgewekt gevoel weer met de trein naar huis.

Tussen 1978 en 1989 speelde de club in de eredivisie, met uitzondering van het seizoen 1985-1986. In 1982 wist Marten Eibrink de club te redden en werd de naam maar weer eens gewijzogd in PEC Zwolle ’82. Toen Eibrink in 1987 na onenigheid met de gemeente afscheid nam, nam Gaston Sporre het voorzitterschap over en wist hij uiteindelijk PEC Zwolle nogmaals te redden. Wel moest daar in 1990 een faillisement aan te pas komen en de oprichting van een nieuwe club met nu de naam FC Zwolle.

De club speelde voortdurend mee in de top van de eerste divisie en nam zeer geregeld deel aan de nacompetitie voor een plek in de eredivisie. Maar pas in 2002 lukte het om via het kampioenschap de stap omhoog weer te maken. Die status werd echter maar twee jaar vastgehouden. Daarna duurde het lang om promotie te bewerkstelligen. Eerst speelde FC Zwolle ’82 in de lagere regionen van de eerste divisie, en pas na enkele jaren wist het weer hogere plaatsen op te zoeken. Pas in 2012 wist het via het kampioenschap weer de eredivisie te halen. De naam werd maar weer eens gewijzigd, nu terug naar PEC Zwolle. Uitgesproken moest dat worden als ‘pek zwolle’, iets waar ik nog steeds moeite mee heb. Ik zeg nog steeds ‘Pee Ee Cee’.

Twee jaar later haalde de club de eerste prijs binnen door Ajax in de bekerfinale met maar liefst 5-1 te verslaan. En ik was er weer bij, net als een jaar later toen wederom de finale werd gehaald. Nu was FC Groningen te sterk met 2-0. Na de bekerwinst mocht PEC Zwolle ook om de Johan Cruyffschaal spelen tegen landskampioen Ajax. In Amsterdam waren ze met 1-0 te sterk voor Ajax. Een succesvolle periode met Ron Jans (oud-speler van PEC) als trainer.

Langzamerhand ging het steeds wat minder met de club en in 2022, na tien jaar eredivisie, degradeerde PEC Zwolle weer. Gelukkig lukte het na 1 seizoen om weer te promoveren. In dat seizoen werd ook een recordscore gehaald van 13-0 tegen FC Den Bosch. En sindsdien speelt PEC Zwolle dus weer in de eredivisie. Nog steeds kijken wij vooral steeds naar beneden, wat de spelers en trainer ook zeggen. Belangrijker is het nog om het eredivisieschap vast te houden dan om Europees voetbal mee te spelen. Maar zelfs als ze weer een keer degraderen blijven wij ze trouw.