’Die Blechtrommel’ is uitgelezen. Vandaag heb ik de laatste zo ongeveer dertig bladzijden gelezen. En ik moet zeggen: het heeft me geen enkele moeite gekost om het uit te lezen. Toen ik een tijd geleden begon met het boek twijfelde ik nog wel of het zou lukken. In mijn herinnering lukte het mij toen ik nog Duits studeerde niet om door het boek heen te komen. Ook dacht ik dat het derde deel van het boek veel te raar zou zijn om fatsoenlijk te kunnen lezen. Volgens mij heb ik het toen ook niet helemaal gelezen.
Nu is dat wel gelukt. En zonder problemen nog wel. De grote lijnen van de eerste twee delen wist ik wel. En die klopten gelukkig ook wel met het verhaal. Gelukkig, want mijn geheugen is dus nog in orde. En het derde deel was heel anders dan ik mij voorstelde. Ook prima te verfilmen volgens mij, dus die misplaatste gedachte kan ik verwijderen. Eigenlijk vond ik het derde deel misschien nog wel het beste stuk van het boek.
Het boek beschrijft de eerste dertig jaar in het leven van Oskar Matzerath, vertelt door Oskar zelf. Oskar werd geboren in Danzig aan het begin van de jaren dertig. Op zijn derde verjaardag besloot hij niet verder te willen groeien en gooide zich van een trap af. Vanaf die tijd was hij vooral aan het trommelen en zich als een driejarige aan het gedragen. Hij maakt van alles mee, zowel positief als wat minder positief. Rond zijn twintigste besloot hij weer te willen groeien, en dat lukte ook wel een beetje, maar slechts enkele centimeters. Uiteindelijk laat hij zich oppakken voor een moord die hij niet gepleegd heeft en komt in een verpleeginrichting waar hij zijn verhaal bij elkaar trommelt. Op zijn dertigste wordt duidelijk dat hij de moord niet gepleegd heeft en daarmee eindigt het boek. Je kunt niet zeggen dat dat een happy end is, want hij wilde graag dat het bleef zoals het was.
Dit is slechts een hele korte samenvatting van het boek. Langzamerhand heb ik de neiging om dit boek van Günter Grass aan te bevelen, ook al zitten er wat onsmakelijke stukjes in. Ik krijg ook het idee dat mijn smaak dus wat veranderd moet zijn. Vond ik het vroeger een moeilijk boek om te lezen, nu ging het makkelijk. Het boek ligt nu wel in allemaal losse blaadjes bij het papierafval, maar mijn herinnering eraan is nu een stuk prettiger.
0 Reacties