Het is zover, afgelopen maandag is Hilko weer naar Montreal vertrokken. Of eigenlijk beter: naar Emilie. Het was vroeg opstaan voor ons allemaal, want hij moest al om zes uur ’s morgens op Schiphol zijn. Tegen vier uur vertrokken we met z’n vieren (ook met Charlotte en Annewyke) en vanwege de rust op de weg waren we om kwart over vijf op Schiphol. Het had nog wel iets sneller gekund, maar we moesten vlak voor Schiphol nog even wachten voor een open brug op de snelweg.

Het was in zoverre wel vreemd op Schiphol, dat we Hilko niet afleverden bij de incheckbalies. Hij moest namelijk eerst met de trein van Schiphol naar Brussel en ging vandaar met het vliegtuig naar Montreal. Die treinrit maakte al onderdeel uit van de vliegreis. En eigenlijk wel met een goede reden. Brussel Airlines wil het aantal korte vluchten verminderen en wil daarom dat mensen die van vrij dichtbij komen, eerst de trein naar Brussel nemen. En dat geldt dus ook vanaf Amsterdam.

Het was wel een verplichte treinreis, dus we konden niet ervoor kiezen om Hilko naar Brussel te brengen. Maar dit was uiteraard ook prima. Het afscheid is daardoor wel wat anders. Op een gegeven moment komt de trein en dan moet je ook ineens snel afscheid nemen. Bij de incheckbalies neem je daar toch wat meer tijd voor.

Maar het ging goed en na toch wel een wat emotioneel afscheid was Hilko weg. Hij blijft deze keer zes maanden bij Emilie. Gelukkig hoeven Charlotte en ik niet zo lang te wachten op een fysieke hereniging. Eind van het jaar zien we Hilko en Emilie in Seattle en in Canada. En natuurlijk kunnen we flink gebruik maken van d technologische mogelijkheden om contact te hebben. En dat doen we dan ook.

In de paar dagen dat Hilko weer in Montreal is, heeft hij zijn nieuwe fototoestel al flink kunnen gebruiken. Het is er duidelijk herfst (zelfs wat aan de koude kant vergeleken met hier), maar mooi weer om foto’s te maken. De moderne techniek maakt het mogelijk die foto’s al snel ook hier te krijgen, dus heb ik er een paar uitgezocht om bij dit artikel te plaatsen.

Overigens, na de tocht naar Schiphol waren we tegen acht uur weer thuis. Hoog tijd om weer het bed in te duiken en nog even flink door te slapen. Toen ik weer wakker werd, vloog Hilko al boven de Atlantische Oceaan.

Gepubliceerd 30-10-2018

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in