Vorige week ben ik weer actief geworden op Twitter. Ik zat al jaren op Twitter en was voor mijn herseninfarct ook een actief gebruiker ervan. Maar sinds het infarct is mijn bijdrage zo ongeveer stil gevallen. Slechts af en toe stuurde ik nog een tweet de wereld in. Een enkele keer retweette ik ook een bericht. Maar dat was het wel wat mijn actief Twitterschap betreft. Ik volgde het wel, dat paste ook goed bij mijn activiteiten bij RTV ZOo.

Hoe komt het dan dat ik toch weer ben gaan twitteren? De dank daarvoor gaat eigenlijk naar Marloes Juffermans. Ik las een artikel over haar in de Margriet. Zij heeft een tijd geleden een ongeluk gehad, maar het duurde zo’n acht jaar voordat duidelijk werd dat zij daarbij een hersenbeschadiging heeft opgelopen. Gedurende die acht jaar probeerde ze steeds onverrichterzake terug te keren in het werkzame leven. Pas toen uiteindelijk een psycholoog een link legde met het ongeluk en er uitgebreide onderzoeken volgden, kwam de waarheid aan het licht.

Voor haar was dat weer iets anders dan voor mij. Zij had haar emoties nog en had er dus behoorlijke moeite mee. Ik heb de emoties niet meer en accepteer het zonder problemen. Allebei zijn we snel moe, volgens mij Marloes nog sneller dan ik. Maar Marloes moest dus op zoek naar hulpmiddelen om het leven nog aardig te vinden. Daarom ging ze zogenaamde lichtpuntjes verzamelen, ‘de simpele, kleine dingen, die het leven leuk en de moeite waard maken’.

Helaas voor Marloes was het met de dramatische wendingen nog niet gedaan, want een jaar later overleed haar man bij een auto-ongeluk. Nog meer redenen dus om lichtpuntjes te verzamelen, hoe moeilijk ook af en toe. Ze is een website begonnen om de lichtpuntjes te verzamelen (en ook haar rouwproces over haar man te beschrijven). Geïnteresseerd? Kijk op www.marloesjuffermans.nl.

En dan komt haar invloed op mij voor wat betreft Twitter. Zij heeft samen met een vriendin een boek samengesteld met allerlei blogs erin. Dat boek is als pdf op haar site te krijgen. Daarin schrijft ze onder andere: ‘Twitter blijkt de ideale uitvinding om met een tegenspartelend lijf toch dagelijks iets van sociaal contact te hebben. Ik noem het „mijn koffieautomaat‟. Ik klets even bij, hoor nieuwtjes en bouw een netwerk op!’ Alhoewel ik nog wel sociale contacten heb via de radio en een klein beetje GroenLinks, kwam het idee van Twitter als ‘koffieautomaat’ wel heel duidelijk bij mij binnen. Dat is waar, en geeft ook de mensen, die ik eigenlijk niet meer spreek, de kans een beeld te krijgen van hoe het gaat.

Dus dacht ik maar weer eens wat meer te gaan twitteren. En het heeft in ieder geval meteen al effect. Want er zijn al tweets van mij geretweet en, nog belangrijker, mensen hebben gereageerd op mijn tweets.

Toen ik het vrijdag aan mijn begeleider liet zien, kwam er net een tweet over de huur die sportverenigingen moeten betalen in combinatie met aantal leden. Daarop reagerend, ook als voorbeeld, kwam er een kort twitter-gesprekje tot stand.

Nu is het de kunst om het te blijven volhouden. En vooral niet te veel in herhaling te vallen. Mijn programma door de week is eigenlijk meestal hetzelfde. Toevallig waren er de afgelopen dagen wat aparte zaken, maar dat gebeurt (gelukkig) niet altijd. Ik merkte gistermiddag dat ik behoorlijk koe was. Maar het zal wel lukken met twitter. En wellicht helpt het ook bij mijn voornemen om een boek te schrijven over mijn herseninfarct.

Nu ook maar eens kijken of ik mijn website kan koppelen aan Twitter. Elke week schrijf ik een verhaal zoals dit op die site en dat kan dus ook goed via Twitter verspreid worden. Ik beperk mij voorlopig wel tot Twitter. Andere sociale media laat ik nog links liggen. Facebook volg ik wel, en misschien is het mogelijk mijn website ook daaraan te koppelen. Maar actiever word ik daar nog niet.

De afgelopen week is er dus wel het een en ander gebeurd, waar ook over geschreven kan worden: een hartstilstand tijdens het tafeltennis, bezoek aan de boekenmarkt van de Karl May vereniging, het overlijden van de moeder van een schoonzus en zwager (ja, die schrijfwijze is juist). Maar dat komt later nog wel. Wellicht een keer twee berichten in één week. We zullen zien.

Gepubliceerd 10-11-2014

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in