Door mijn herseninfarct is van alles veranderd. Ook het luisteren naar muziek is wat anders geworden.

Vroeger had ik eigenlijk continu muziek aan staan. Stilte beviel me niet en muziek was de beste medicijn daartegen. Ik was een van de eerste consumenten met een cd-speler (die toen nog behoorlijk duur was, 990 gulden, en bijna niks kon).

Het voordeel van cd’s was, dat je er goed klassieke muziek mee kon afspelen. Op de plaat hoorde ik altijd de kleinste krasjes en werd ik snel gestoord. Het ‘nadeel’ van klassieke muziek is, dat er veel rustige momenten in voorkomen, waar die krasjes extra duidelijk zijn. Bij popmuziek was dat niet het geval.

Tijdens de studietijd waren er nog geen cd’s en moest ik het dus met platen doen. Voornamelijk popmuziek dus. In de loop der jaren was mijn muzieksmaak goed ontwikkeld. Thuis had ik vooral naar middle-of-the-road-muziek geluisterd. James Last was een favoriet. Maar langzamerhand kwam er meer popmuziek bij. Dat kwam natuurlijk ook door de schoolfeestjes, waarop de nieuwste hits gespeeld werden. Hits van onder andere Deep Purple (Child in Time) en Led Zeppelin (Stairway to Heaven).

Tijdens de studietijd is de muzieksmaak pas echt ontwikkeld. Grote favoriet was Supertramp. Het was zelfs zo, dat ik platen van Supertramp al voor ze uitkwamen reserveerde bij de platenzaak. Maar ook andere muziek kwam voorbij, mede door de medestudenten. Sommige muziek vond ik ook niet goed. De Rolling Stones bijvoorbeeld konden mij niet bekoren, op een enkel nummer na. Dat nummer (in the year 99 als ik het wel heb) was ook niet herkenbaar als een Rolling Stones-nummer. (Een dag later bedacht: dat nummer is ook niet van de Rolling Stones, maar van Queen, een band die ik nog minder vond dan de Stones.)

Tijdens de middelbare schooltijd was ook de (pop)musical in beeld gekomen. De docent muziek was zo vriendelijk om regelmatig aandacht te besteden aan musicals en ook op de schoolvieringen werd musicalmuziek ten gehore gebracht. Onder andere Tommy van the Who kwam zo voorbij.

In latere jaren is dat allemaal verder uitgebreid, en kwam de verzameling muziek aardig op gang. De computer kwam er ook bij en alles werd gedigitaliseerd. Ook heb ik de nodige muziek via het internet gekocht en beluisterd.

Een favoriet van de laatste jaren is Red Hot Chili Peppers. Snow trok mij over de streep.

Maar toen kwam dus het infarct. Sinds die tijd luister ik veel minder muziek. Regelmatig is het zelfs helemaal stil. Toch heb ik in mijn kalender wekelijks een muziekmoment staan. Dan ga ik op mijn muziek/tv/leeskamer zitten en zet een cd op. Welke groep, dat is steeds weer een verrassing.

Dit verhaal heb ik in twee stukjes geschreven. Tot ‘tijdens de middelbare school’ heb ik het eerst geschreven. Toen ben ik met Charlotte even naar de stad geweest en de rest heb ik pas enkele uren later geschreven, nadat ik ook geslapen heb. Volgens mij is het wel te zien. Ook over muziek zal ik vast later nog wel een keer het een en ander schrijven.

Gepubliceerd begin 2013 (exacte datum onbekend)

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in