Als er verder niets op de televisie is (we hebben maar ruim 100 zenders immers), zet ik nog wel eens 192TV aan. Op dat kanaal is muziek van vroeger te bekijken en vooral te beluisteren. Over het algemeen is dat erg aangename muziek. En daarbij kan ik prima de IPad bekijken of een boek lezen.

Zo af en toe komen er favorieten van vroeger langs. Dat zijn er natuurlijk nogal wat, want mijn hoogtijdagen op muziekgebied lagen in de jaren zeventig, tachtig en negentig, net de tijd waaruit 192TV schept.

Mijn muzikale smaak begon zich pas echt te ontwikkelen toen ik ging studeren. Tot die tijd volgde ik vooral de smaak van mijn ouders. Ik vond bijvoorbeeld James Last erg aardig om te beluisteren en ook pianomuziek stond regelmatig op. Toch was daar op de middelbare school ook al wat popmuziek bijgekomen. Eén van de eerste singletjes die ik kocht, was Seven Stars van Uriah Heep. Dat begon mooi stereofonisch met een geluid van rechts naar links (of andersom). Op school waren er ook mooie feestavonden van de klas waar aardige popmuziek gedraaid werd. Uit die tijd stammen onder andere Child in Time en Stairway to Heaven.

Maar zoals gezegd, tijdens de studie ging de muziek pas echt belangrijk worden. We deelden veel platen, namen regelmatig platen op en ik ging ook naar diverse optredens en festivals. Een belangrijke band in die tijd (en nu nog steeds eigenlijk) was Supertramp. Nieuwe platen reserveerde ik al voordat ze uitkwamen. Een paar keer heb ik Pinkpop bezocht en ook Torhout-Werchter, zoals het toen nog heette, passeerde de revue.

Op 192TV zag ik laatst nog een nummer van Chi Coltrane, You were my friend. Ik was wel een fan van haar, alhoewel ik geen platen van haar kocht. Maar dat nummer, en nog meer Go Like Elijah, deed mij wel wat. Ze zong vol overtuiging achter de piano en met een wapperende haardos. Zeker voor een jonge jongen extra interessant.

Nog meer fan was ik van Lori Lieberman. Helaas kent tegenwoordig bijna niemand haar meer. Maar haar bekendste nummer zal voorlopig nog wel bekend blijven. Dat is namelijk Killing Me Softly. Dat nummer is door anderen ook opgenomen en nog bekender gemaakt. Gelukkig was er een paar jaar geleden in de Top 2000 a gogo een item aan dit nummer en Lori Lieberman gewijd. Wat de meeste mensen ook niet weten: Killing Me Softly gaat over een andere zanger, namelijk Don Mcclean.

Van Lori Lieberman had ik wel platen, drie om precies te zijn. Ik luisterde altijd met veel genoegen naar haar muziek. Maar toen de CD-speler kwam, was het zo ongeveer gedaan met de platen. Ik was snel met de aanschaf van een CD-speler, en nadat ik de nodige CD’s had aangeschaft stopte het luisteren naar platen eigenlijk vanzelf.

Van Lori Lieberman waren (en zijn) in Nederland geen CD’s te krijgen. Lange tijd heb ik het dus zonder gedaan. Op een gegeven moment heb ik wel een plaat van haar gedigitaliseerd en daar luister ik af en toe naar. Ook weet ik inmiddels, dat de oude platen via Internet in Amerika te krijgen zijn. Maar dat heb ik nog niet besteld. Zo gaat dat nu eenmaal. Lori Lieberman maakt ook tegenwoordig nog muziek, nog meer met een boodschap als vroeger, voor zover ik het begrijp. En ze lijkt zelfs weer wat bekender te worden, als je de informatie op haar website mag geloven. Meer weten? Kijk op www.lorilieberman.com).

Gepubliceerd op 11-6-2013

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in