Albright Mevrouw de minister

Gisteren is Madeleine Albright op 84-jarige leeftijd overleden aan kanker. Het gebeurt natuurlijk wel vaker dat een bekend iemand overlijdt. En meestal vind ik dat hooguit jammer, maar meer ook niet. Laat staan dat ik er een verhaaltje over schrijf. Maar bij Madeleine Albright is dat toch anders. Ik heb haar autobiografie gelezen en die heeft toch wel indruk op mij gemaakt.

In die autobiografie, getiteld ‘Mevrouw de minister’ en geschreven samen met Bill Woodward, geeft zij zich en haar leven aardig bloot. En dat leven heeft het nodige meegemaakt. Als kind twee keer gevlucht uit haar geboortestad Praag (eerst voor de nazi’s en later voor de communisten), haar leven als vluchteling in de USA, vanaf haar studietijd actief in de Amerikaanse politiek, eerst op de achtergrond en daarna 4 jaar als vertegenwoordiger van de USA in de Verenigde Naties gevolgd door 4 jaar als de eerste vrouwelijke minister van buitenlandse zaken, en natuurlijk de nodige buitenlandse perikelen waar zij mee te maken had. En daarbij was ze ook een echte familiemens.

Ze vertelt haar leven op een manier die mij zeer aansprak. De ondertitel van het boek is ‘Het persoonlijke verhaal van de machtigste vrouw van de VS’. En dat persoonlijke zit er helemaal in. Ze beschrijft haar eigen leven, wat er goed ging en wat minder goed. Daarnaast is ze ook heel openhartig over de tijd in de VN en als minister. Diverse problemen kwamen langs: Irak, de Balkan, Palestina en Israël, en ga zo maar door.

Ook kwamen haar uitgangspunten duidelijk naar voren. En die uitgangspunten raakten mij op de een of andere manier. Je hebt soms van die mensen die je wel eens zou willen ontmoeten. Zij was er daar één van. Niet dat ik hoop had dat het ooit zou gebeuren en nu kan dat ook helemaal niet meer. Maar gelukkig heb ik het boek nog.

Ze was een vurig pleitbezorger van de rechten van de slachtoffers, de gewone burgers. Dat kwam natuurlijk ook door haar eigen ervaringen als vluchteling uit Tsjechoslowakije. Over het algemeen had ze minder met de machthebbers zelf, die ze het liefst zo snel mogelijk van hun macht wilde beroven.

Over het algemeen lukte haar dat vrij aardig, maar niet altijd. In de necrologieën in de krant worden met name de Rwandese genocide en het niet bereiken van een vredesakkoord in het Midden-Oosten genoemd als zaken waar zij veel spijt van had. Maar ze heeft ook veel wel bereikt, onder andere in het voormalige Joegoslavië en in Kosovo. Ze liet zich kennen als een vrouw met duidelijke meningen, die ze ook heel duidelijk uitte.

Toen Bush jr. aan de macht kwam, was het einde ministerschap voor haar. Tijd om onder andere haar memoires te schrijven. Maar ook ging ze weer veel meer met de familie doen en ging ze weer lesgeven. Nog meer dan eerst al werd ze een voorbeeld voor vrouwen. In 2003, twee jaar nadat ze gestopt was als minister, verscheen het boek, wat ik dus gelezen heb in de Nederlandse vertaling. Negentien jaar kon ze nog genieten van haar familie en haar studenten en af en toe nog flink haar mening geven over o.a. president Trump. Daar was ze geen fan van. Niet echt een verrassing.

Misschien moet ik het boek nog maar een keer lezen, als nagedachtenis aan een mooie vrouw en om me de inhoud nog een keer goed voor de geest te halen.

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in