Gisteravond was er een aflevering van de documentaireserie van Louis Theroux op tv. Deze keer was hij op bezoek bij mensen met een NAH, een niet-aangeboren hersenletsel en hun partners. Voor mij natuurlijk extra interessant omdat ik daar zelf ook mee te maken heb. Ik zag ook wel wat herkenning, al was het vooral gericht op mensen die na een ongeluk een behoorlijke aanpassing in gedrag hadden ervaren. Het is voor mijzelf lastig te zeggen, maar volgens mij valt het bij mij nog wel enigszins mee. Blijkbaar heb ik in ieder geval meer basis uit mijn verleden om op te kunnen teren dan zij, of minder weerstand tussen emotie en gedrag. Maar zoals al vaker gezegd: voor de patiënt zelf is het makkelijk te zeggen dat hij hetzelfde is gebleven. De omgeving kan dat echter veel beter zeggen. In ieder geval heeft in mijn situatie de omgeving er meer last van dan ikzelf.

En veranderd ben ik natuurlijk wel. Zo ben ik veel serieuzer dan eerst. Ik heb meer moeite om een grappige situatie ook grappig te houden. Al snel denk ik aan serieuze kanten van de zaak en ga daar dan ook op door. Lachen lukt nog wel, maar minder dan eerst en sowieso veel korter. Ook kan ik lastig nieuwe activiteiten bedenken en heb dus zeker steeds hulp nodig bij het samenstellen van mijn weekplanning. Langzamerhand is dat wel een vrij vaststaand regime geworden, dus zolang er geen nieuwe zaken zijn, zou ik het nu wel zelf kunnen. Maar vaak is er toch wat anders dat ingevuld moet worden.

Ik reageer ook veel minder op anderen, heb ik het idee. Niet dat ik daarbij iets mis, maar de behoefte is er niet zo. Een verantwoordelijkheidsgevoel heb ik nog wel. Dat blijkt onder andere bij RTV ZOo. Toch kan ik ook daar makkelijker dan in het verleden de teugels laten vieren. Ja, en dan ben ik uiteraard ook snel moe. Elke dag moet ik tussendoor een keer slapen.

Er zal vast nog wel het een en ander veranderd zijn in mijn gedrag. Maar dat is voor mij dus lastig te zeggen. Daar kunnen Charlotte, Annewyke en Hilko en ongetwijfeld andere personen veel meer over zeggen.

Tijdens zo’n documentaire komt bij mij wel weer even de gedachte naar boven over een eigen documentaire. Al eerder heb ik daar het een en ander over geschreven, maar het is er nog niet van gekomen. En de vraag is ook of het er überhaupt een keer van komt. In mijn gedachten zou die documentaire niet alleen over mij moeten gaan, maar ook over allerlei andere mensen met een NAH. En dat spectrum is nog veel breder dan wat Louis Theroux liet zien. Het varieert van mensen die helemaal niets meer kunnen, via mensen die lichamelijk of geestelijk flink geraakt zijn, tot mensen waar je op het eerste gezicht niets aan merkt. En de oorzaken zijn ook uitermate divers. Die kunnen van buiten komen (een ongeluk bijvoorbeeld) of, zoals bij mij, onverwacht van binnen (een herseninfarct).

Ik zal het nog weleens zien of het er toch een keer van komt. Er wordt in ieder geval bij RTV ZOo steeds beter gewerkt aan tv-programma’s, dus daar kan het eigenlijk niet aan liggen. Maar eerst eens zorgen dat het tv-nieuwsprogramma goed van de grond komt.

Gepubliceerd 22-7-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in