Afgelopen zaterdag ben ik met Annewyke en Hilko (Charlotte was nar Aimee) naar Eindhoven geweest. Daar was de laatste dag van het lichtfestival Glow. Annewyke had het bedacht en mij en uiteindelijk ook Hilko meegevraagd. En dus gingen we met z’n drieën, en met Hilko aan het stuur, naar het zuiden. Op zaterdag eind van de middag is dat geen probleem, het was niet druk, tenminste niet zo druk dat er files ontstonden.

En dan blijkt ook maar weer eens, dat Nederland helemaal niet zo groot is. Je denkt het wel snel: ‘poeh, helemaal naar Eindhoven’, maar met anderhalf uur ben je er al. Zeker sinds onze bezoeken aan Amerika heb ik mij wel afgeleerd daarover te klagen. Nederland is maar klein eigenlijk.

Maar we gingen dus voor Glow. Dat festival bestond uit twee routes, één door de binnenstad en één over het terrein van de Technische Universiteit. Op beide routes werd van alles gedaan met licht. Er werden dingen geprojecteerd op gebouwen, er werd met lichtbundels gespeeld, mensen traden op in zeeën van licht en ga zo maar door. Ik heb één foto bij dit artikel geplaatst om een beetje een indruk te geven.

Toch viel het ons een beetje tegen. Er waren zeker wel mooie dingen (zoals een projectie naar een schilderij van Hieronymus Bosch op een kerk, een wals van lichtstralen waar je doorheen kon lopen, een show met muziek mede gemaakt door vonken), maar het geheel was wat minder. Het was, logisch voor de organisatie, soms hele stukken lopen van het één naar het ander. En sommige dingen vielen ook tegen. Of je moest nog wat extra betalen om iets goed te kunnen zien. En het was goed druk.

We hadden denk ik wat meer projecties verwacht waar beter gebruik werd gemaakt van het oppervlak waarop geprojecteerd werd. Meer dus eigenlijk zoals die projectie van Hieronymus Bosch op de kerk. Nu vonden we het gedeelte op het terrein van de TU interessanter dan de route door de stad. Overigens was dat soms ook je voorstellen dat het heel bijzonder was.

Zo was er, voor ons aan het eind van onze tocht, een demonstratie van vuurwerk. Er was een kabel gespannen van zo’n 100 meter lang waar een flinke stoot energie doorheen werd gestuurd. Dat werd met woorden helemaal voorbereid. Gelukkig werd er ook bij gezegd wat je precies zou moeten zien en hoe hard de knal zou zijn. Want als je dat niet wist, was het waarschijnlijk aardig tegen gevallen. De flits door de kabel duurde maar liefst één tiende seconde en de knal had de kracht van een rotje. Je zou het dus zo over het hoofd (en de oren) kunnen zien (of horen). Toch was het, mede door de omvang van het experiment, wel bijzonder. Voor de duidelijkheid: de kabel overleefde het uiteraard niet.

Na afloop van Glow brachten Hilko en ik Annewyke nog naar een hotel bij Tilburg. Zij nam nog een paar dagen vakantie (inclusief een dagje coachen op het A-jeugdranglijsttoernooi daar). Hilko en ik reden weer terug naar Zwolle, waar we (mede door wat licht oponthoud bij Gorinchem) tegen twaalf uur weer aankwamen. Onderweg hebben we nog regelmatig hardop genoten van muziek uit de Top 2000 van enkele jaren geleden.

Gepubliceerd 25-11-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in