photo of people holding glasses
Zeker in zo'n situatie past wat mij betreft 'u' niet (foto van Pexels.com)

De laatste tijd gebeurt het steeds vaker dat mensen mij met ‘u’ aanspreken. En ook nadat ik heb aangegeven dat ik liever heb dat mensen ‘jij’ zeggen, is dat voor sommigen lastig. Zelfs voor mensen die al enige levenservaring hebben (oftewel in de dertig of ouder zijn). Dat bleek ook dit weekeinde weer op een feest. Zou ik er zo oud of te serieus uitzien?

Ik kom uit een generatie die snel ‘jij’ zegt tegen anderen. Dat heeft niets te maken met een gebrek aan respect, laat staan aan een gebrek aan opvoeding. Misschien zelfs integendeel. U zeggen levert een afstand op, die er vaak niet hoeft te zijn. Het lijkt erop dat er wat dat betreft toch wat aan het schuiven is. Ik zou dat graag anders zien, maar kan er weinig aan veranderen. Wat mij betreft kan dat ‘u’ wel helemaal verwijderd worden uit de Nederlandse taalschat.

Het is niet dat ik van jongs af aan gewend ben om tegen iedereen ‘jij’ te zeggen. Wel noemde ik mijn ouders altijd al ‘je’ en ‘jij’, maar verder was het vooral ‘u’ tegen ouderen. Pas op de middelbare school kwam daar wat verandering in. Ik weet nog dat een docent ReMa (religieuze en maatschappelijke vorming) tegen ons zei: ‘Wat mij betreft mogen jullie ‘jij’ zeggen’. En daar had ik best wat moeite mee. Zelfs al kende ik die docent ook privé (ik ben zelfs bij ze op bezoek geweest na de geboorte van een van hun kinderen), toch lukte het mij niet meteen in de klas ‘je’ te zeggen. Maar ‘u’ vond ik weer overdreven. Dus werd het iets als: ‘Zeg eh,’ en dan de vraag of het antwoord. (Ja Ria, Joep heeft wat verwarring in mijn hoofd veroorzaakt 😉.)

Bij een groot aantal docenten uit die tijd moest je er niet aan beginnen om ze ‘jij’ te noemen. Maar bij een aantal kon dat wel. Ook op de universiteit was er een verschil tussen de ene en de andere docent. De meeste waren van de oude stempel (letterlijk en figuurlijk), maar enkelen nog vrij jong en mede daardoor open voor ‘jij’. Daar kwam nog bij dat ik in een behoorlijk progressieve omgeving kwam bij vooral de introductiecommissie.

Toch bleek bij het lesgeven op school dat het voor de positie als leraar vaak wel handig was om ‘u’ te laten zeggen. En dan vooral in de lagere klassen. Als je leerlingen langer kende en zeker als je ook in andere rollen met ze te maken had, kwam het ‘jij’-zeggen eigenlijk vanzelf wel.

In het Engels heb je voor ‘jij’ en ‘u’ één woord: you. En toch hoor je bij het gebruik daarvan vaak wel of het meer als ‘u’ gebruikt wordt of als ‘jij’. Het zou mooi zijn als dat ook in het Nederlands zou gaan gebeuren. Dus ‘u’ eruit en voortaan alleen maar ‘je’ en ‘jij’ gebruiken. Niet een ander woord (als joe of iets dergelijks), want dat ziet er weer als taalvervuiling uit. Maar ja, de kans dat dat gebeurt is klein.

In ieder geval: als je mij spreekt dan heb ik het liefst dat je gewoon ‘je’ en ‘jij’ zegt en het ook niet erg vindt dat ik je ook met ‘je’ of ‘jij’ aanspreek.

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in