Schrijf reactie (0 Reacties)

Tja, daar zit je dan. Al een hele tijd heb ik niets meer geplaatst op mijn site. Het laatste bericht is van vorig jaar april. Hoe komt dat? Nou simpel: op 30 april 2011 ben ik getroffen door een herseninfarct. Dat heeft me behoorlijk uitgeschakeld en veel energie en initiatief weggehaald.

 

 

Blijkbaar is het infarct gebeurd onderweg wandelend naar een verjaardag. Toen we daar aankwamen hing mijn mond scheef en reageerde ik vreemd op vragen en opmerkingen van anderen. Zelf dacht ik dat het wel weer over zou gaan, maar Charlotte en enkele anderen vonden toch dat ik het even na moest laten kijken. In het ziekenhuis heb ik wat onderzoekjes ondergaan met als resultaat dat ik mocht blijven. De dagen daarna zijn uitgebreide onderzoeken uitgevoerd, waaruit bleek dat ik inderdaad een herseninfarct had gehad, waarbij ook een beetje bloed was vrijgekomen. Zoals de doctoren het zeiden: je hersenen bestaan uit een buitenkant en een binnenkant. De buitenkant is meer gericht op het bewegingsapparaat, de binnenkant op emoties e.d. Bij mij was de binnenkant geraakt. Uiterlijk was er dus verder vrij weinig te zien. Ik had amper bewegingsuitval. Na enkele dagen trok mijn mond weer bij en het praten (wat eerst vrij zacht was) ging ook steeds beter. Emoties e.d. waren echter weg.

 

Na 10 dagen in het ziekenhuis kon ij naar revalidatiecentrum de Vogellanden. Ik had blijkbaar geluk, dat er op zo'n korte termijn een plek beschikbaar was voor mij. Daar ben ik nog ongeveer 10 weken intern geweest. Wel kon ik elk weekeinde naar huis, beginnend van zaterdag tot zondag en uiteindelijk van donderdag tot zondag. In de Vogellanden volgde ik diverse therapieën, zoals ergotherapie, bewegingsagogie, psychomotorische therapie, activiteitentherapie, etc. Ook vonden daar nog enkele onderzoeken plaats.

 

Na vertrek naar huis bleef ik twee dagen in de week therapieën volgen bij de Vogellanden. Vandaag is de laatste therapie. Sinds een maand of twee heb ik ook een ambulant begeleider aan huis, die 1 keer in de week langs komt. Hij is nog bezig om een plan van aanpak te maken, maar dat zal niet lang meer duren. Hij helpt me onder andere met het maken van een activiteitenplan voor door de week. Dat ik dit verhaal nu op mijn site zet, is ook mede zijn idee.

 

Normaal gesproken is er het eerste half jaar na een herseninfarct het meeste herstel te verwachten, waarna het dan nog zo'n anderhalf jaar doorsukkelt. Bij mij werd na een half jaar geconstateerd, dat er qua emotie en initiatiefname weinig tot geen vooruitgang plaatsvond. Daaruit trok men de conclusie, dat er dan ook verder weinig herstel zou plaatsvinden en dat terugkeer naar een betaalde baan vrij kansloos was. Op dit moment zit ik dan ook in een traject van afkeuring, dat moet leiden tot de WIA.

 

Het infarct heeft mij geraakt, maar mijn omgeving getroffen. Dat wil zeggen, dat het mij weinig doet. Dat deel van de hersenen, dat zich daar druk om maakt, is uitgeschakeld. Maar dat geldt natuurlijk niet voor Charlotte, de kinderen en anderen in de omgeving. Zij hebben er meer moeite mee. Gelukkig krijgen zij ook de nodige ondersteuning. Men vraagt ook wel eens aan mij of ik er boos om ben of verdrietig of iets dergelijks, maar dat is dus niet zo. Ik vind alles prima en volg braaf het programma zoals dat opgesteld is. Ook slaap ik nog vrij veel, zeker voor mijn doen.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Foto's

Agenda

Geen evenementen