Je bent zo oud als je je voelt. Een uitdrukking die vaak, ook door mij, gebruikt wordt. Het lijkt ook een uitdrukking om je echte leeftijd te verdoezelen. Maar ook een uitdrukking die volgens mij vaak verkeerd gebruikt wordt. Binnenkort word ik 57, maar als ik naar mijn gevoelsleeftijd kijk, dan ben ik soms 20 (of nog jonger), soms 80 (of nog ouder) en af en toe ook ongeveer 57.

Mijn gevoelsleeftijd hangt namelijk nogal af van hoe ik mij daadwerkelijk voel. En dat is behoorlijk verschillend per keer. Vooral in de loop van de ochtend voel ik mij vaak prima, met als gevolg een jonge gevoelsleeftijd. Maar dan tussen de middag moet ik slapen (ik zou soms wel anders willen, maar het gaat niet anders) en dan voel ik mij eerst zo rond de 57 en kort na het slapen nog veel ouder. Daarna zakt de leeftijd weer.

Ook mijn activiteiten bepalen vaak mijn gevoelsleeftijd. Zo begon ik gisteravond vrij jong aan de bijeenkomst van GroenLinks om vrij snel flink ouder te worden en te eindigen met een ‘over de houdbaarheidsleeftijd’. Ook bij RTV ZOo gaat het vaak zo.

Het herseninfarct een paar jaar geleden heeft zeker invloed gehad op mijn gevoelsleeftijd. Eigenlijk is het met die leeftijd omgekeerd gegaan als met de emoties. Is de bandbreedte van de emoties flink kleiner geworden, de gevoelsleeftijden zijn juist veel verder uit elkaar komen te liggen. En aan beide zaken lijkt weinig te veranderen. Niet dat ik daar problemen mee heb. Het is deze week weer een enkele keer gezegd: dat deel van mijn hersenen … .

Nou moet ik ook nog zeggen, dat ik eigenlijk niet weet hoe je je als 80-jarige voelt. Wat ik dan weer wel weet, is dat de ene 80-jarige de andere niet is. Als ik alleen al in mijn omgeving kijk dan zie ik al grote verschillen. En de 20-jarige leeftijd heb ik natuurlijk zelf meegemaakt, maar ook over dat gevoel heb ik mijn twijfels. Je herinnert je slechts een deel (in ieder geval actief) en daar horen vaak de onopvallende zaken niet bij. Denk maar aan hoe de winters vroeger waren. Altijd sneeuw toch? Nou, ik dacht het niet. Maar die winters herinneren we ons en de andere niet.

Je kunt wel teruggaan naar de tijd dat je 20 was en proberen zoveel mogelijk te herinneren. Door dat bewust te doen, kun je vast ook wat onopvallende zaken weer naar boven halen, maar het dag in, dag uit-gevoel terughalen, is lastig. Wat natuurlijk wel duidelijk is, is dat ik toen meer energie had en meer deed en kon doen. Het herseninfarct heeft een flinke knik opgeleverd, maar ook daarvoor was het al zo.

Maar zolang de leeftijd nog flink op en neer gaat, is het wat mij betreft prima. Als ik me de hele tijd 80 of ouder zou voelen, dan moet ik mij pas zorgen gaan maken. Ik kan dit trouwens rustig zeggen zonder tachtigjarigen te beledigen, want tachtigjarigen (zoals mijn moeder) voelen zich volgens mij vaak juist nog lang geen 80. Ja, ze kunnen wellicht minder aan, maar zijn zeker geestelijk regelmatig nog helemaal bij en jong. Zoals ik dan altijd zeg: ik hoop dat ik ook zo 80 mag worden.

Gepubliceerd 23-9-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in