Iedereen heeft wel van die situaties in het verre verleden, waarbij hij (of zij natuurlijk) nog precies weet waar hij was en wat hij deed. Meestal is dat gekoppeld aan een bijzondere gebeurtenis. Het wereldnieuws over de dood van John F. Kennedy, Elvis Presley of John Lennon wordt vaak als voorbeeld gebruikt. Maar ook kleine situaties kunnen zo’n indruk maken, dat je het nog vele jaren later kunt plaatsen.

Zo’n gebeurtenis was in mijn leven op 19 oktober 1974. De dag ervoor was ik 15 geworden en ik zat in de derde klas van het atheneum op het Thomas a Kempis College in Zwolle, toen vast nog Thomas a Kempis scholengemeenschap geheten. In die klas zat ook een aardig meisje met de naam Elise Kamp. Tenminste, ik vond haar wel aardig. Zij wist dat natuurlijk niet, verlegen als ik zeker met meisjes toen was. Volgens mij was zij ook klassenvertegenwoordigster, maar dat weet ik niet meer 100% zeker.

Op die 19e oktober, midden in de najaarsvakantie die toen nog altijd in de week viel waarin mijn verjaardag lag, lag ik ’s avonds bij ons thuis op de grond voor de televisie. Wat ik aan het kijken was, weet ik niet meer. De telefoon ging en mijn vader nam op. Hij was conrector op het Thomas a Kempis College en in die functie werd hij ook gebeld.

Toen hij even later weer binnen kwam, zei hij hardop tegen mijn moeder: “Elise Kamp is dood.” En toen, alsof hij zich realiseerde dat ik er ook was: “Ken jij haar, Paul?” Ja, natuurlijk kende ik haar. Ik bleef nog een tijdje liggen voor de televisie, maar nam niet meer op wat er op televisie was. Het was toch een schok om als vijftienjarige te horen dat een klasgenote, die je ook nog wel aardig vond, dood was.

Het bleek, dat Elise samen met enkele anderen van een verjaardagsfeestje naar huis werd gebracht toen er onderweg een aanrijding met een bus plaatsvond. Niemand had wat, behalve Elise. En zij overleefde het ongeluk zelfs niet.

Hoe het de dagen erna op school was, weet ik eigenlijk niet meer. Er zal ongetwijfeld veel verdriet geweest zijn. Wel kan ik me nog de begrafenis herinneren in de kerk aan de Assendorperstraat. Niet de kerk van het Dominicanenklooster, maar de andere kerk, waar nu appartementen in gebouwd zijn. Tijdens die dienst werd ´Für Elise’ van Beethoven gespeeld. Dat lied is voor mij altijd vast blijven zitten aan Elise Kamp. Telkens als ik het hoor moet ik aan Elise denken.

Ook deze week hoorde ik het weer bij mijn moeder. Verschil met vroeger (dus voor mijn herseninfarct) was dat ik het helemaal kon horen en dat ik een stuk makkelijker over dat verleden kon denken. Toen ook kwam in mij op om hier een stukje over te schrijven. En dat heb ik nu gedaan, ook ‘für Elise’.

Gepubliceerd begin 2013 (exacte datum onbekend)

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in