Op 7 augustus 2003 overleed Koen Appels. Bij zijn uitvaart sprak oudste zoon Paul onderstaand in memoriam uit.

Op 21 juli, een dag voor hun 45-jarige huwelijksdag, moest de cardioloog aan papa en mama zeggen dat hij niets meer voor papa kon doen. Twee weken later, donderdagnacht 7 augustus, zei hij tegen mama dat hij het allemaal niet meer aan kon. Mama zei toen tegen hem: “Laat het dan gaan.” Een paar uur later overleed papa thuis.

Papa werd op 30 juni 1931 geboren in Babberich als 6e kind in een gezin van uiteindelijk 7 kinderen. Zijn vader was hoofd der school en een zeer gezien man.

Omdat het schoolleven papa blijkbaar al vroeg beviel mocht hij al op z’n vijfde naar school bij zijn vader. Op school genoot hij vooral heel erg van de verhalen die verteld werden. Die verhalen ging hij later in zijn jeugd ook zelf vertellen. Ik heb altijd begrepen dat een geliefd spel van papa was om op een tafel te gaan staan en dan zogenaamd vanaf de kansel een preek te houden.

Na de lagere school volgde de Mulo en daarna de kweekschool. Met het halen van de onderwijsakte kreeg hij een baan als onderwijzer in ‘s-Heerenberg. Maar alleen de onderwijsakte vond papa niet genoeg, dus hij ging – uiteraard met goed gevolg – op voor de hoofdakte. Een baan aan de Ulo in Culemborg volgde.

Ondertussen had papa in Nuenen, waar zijn zus Joke met haar man Theo woonde, kennisgemaakt met ene Carla Prinsen, die hij blijkbaar wel aardig vond. Na wat snaakse afspraakjes – je moest immers rekening houden met de gevoeligheden van Carla’s vrij welgestelde ouders – kwam dan de grote vraag aan Carla: “denk je dat ik jou gelukkig kan maken?”. Gelukkig voor ons dacht mama dat hij dat wel kon. Na vijf jaar verkering trouwden ze op 1 maart 1958 voor de wet en op 22 juli van datzelfde jaar voorde kerk. Die laatste datum hebben papa en mama altijd gezien als DE huwelijksdatum.

In Culemborg werden de eerste kinderen geboren, om te beginnen in 1959 met mij. Ruim een jaar later kwam Erik en nog wat later Ingeborg. Helaas, maar ook gelukkig, overleed Ingeborg na 1 dag geleefd te hebben. Een verhuizing volgde naar Steenwijkerwold. Papa ging ook daar lesgeven aan de Ulo. In Steenwijkerwold kregen Erik en ik twee zusjes, namelijk Tine en Els.

Eind van de jaren zestig maakte papa de grote stap naar Zwolle. Hij werd hier hoofd van de Theresia Ulo. Nog twee kinderen werden geboren: Martijn en Guido. Jaren later kregen papa en mama nog Judith die helaas al overleden was voor ze werd geboren.

Na enige jaren vond er een grote fusie plaats in het Zwolse katholieke voortgezet onderwijs en zo werd papa conrector van de Thomas a Kempisscholengemeenschap. Tot het einde van zijn schoolloopbaan in 1988 is hij conrector van de brugklas en de onderbouw gebleven.

Overigens is papa in de tussentijd niet stil blijven zitten. Hij was niet tevreden met de opleidingen die hij had en wilde zich nog verder ontwikkelen in het vak Duits, waarvoor hij uiteindelijk gekozen had. Via de lo-akte en de mo-a en mo-b akte haalde hij na jaren studeren (naast het gewone werk en het gezin) de eerste-graad bevoegdheid.

In 1988, papa was 57 jaar oud, kon hij gebruik maken van de DOP om vervroegd te stoppen met werken. Hij heeft wel even getwijfeld, maar koos er uiteindelijk voor om te stoppen. Als reden daarvoor gaf hij aan: “nu weet ik dat het goed met me gaat en dat ik van de vrije tijd kan genieten, ik moet maar afwachten of dat op mijn 63e nog zo is”.

Toen papa gestopt was met werken wijdde hij zich aan allerlei hobby’s. Lezen (dat deed hij al veel, maar nu nog veel meer), schilderen, borduren, koffie drinken bij McDonalds en andere etablissementen zijn er maar een paar van. En de familie kreeg nog meer aandacht. Gingen we vroeger nooit op vakantie, nu zaten papa en mama elk jaar wel een paar keer, alleen, maar vaker nog met 1 of meer van de gezinnen van de kinderen, op een vakantiepark.

Papa had een vooruitziende blik, want in 1993 moest hij een grote hartoperatie ondergaan. Er werden 7 bypasses aangelegd, een kunstklep werd ingebracht en een deel van het hart werd verwijderd. In de jaren daarna was er regelmatig wel wat met zijn gezondheid. Het was duidelijk geworden dat zijn hart veel ouder was dan zijn biologische leeftijd. Echt oud zou hij dus niet worden, maar toch heeft hij nog jarenlang, met af en toe een inzinking, heel erg kunnen genieten van het leven met mama, met de kinderen en met de kleinkinderen.

Begin van dit jaar begon het echt slecht te gaan. Op een gegeven moment was het zelfs zo dat papa niet meer de energie op kon brengen om zelfs maar kleine stukken tekst te lezen. Alle energie die hij nog in zich had, had hij nodig om zijn hart op gang te houden. Op 7 augustus was ook die energie op.