“Op 30 april 2011 was Marian M. jarig. Dat vierde zij op dezelfde dag en ze had ook Charlotte en mij daarvoor uitgenodigd. Nou woont Marian slechts op een paar honderd meter van waar wij wonen, dus gingen we in de namiddag op ons gemak wandelend ernaar toe.

Onderweg moet er schijnbaar iets mis gegaan zijn, want aangekomen bij Marian hing mijn mond scheef en reageerde ik blijkbaar vreemd op vragen en opmerkingen. In ieder geval vond Charlotte het, net als de andere aanwezigen, beter om met mij in het ziekenhuis langs te gaan. Rita ging mee en na wat heen en weer gerij werd ik in de Weezenlanden onderzocht door een eerste hulp arts. Die besloot, dat ik maar beter in het ziekenhuis kon blijven voor een uitgebreider onderzoek. Na twee dagen was duidelijk wat er gebeurd was: ik had een herseninfarct gehad.

Zo onmerkbaar als het infarct zelf was, zo groot bleken uiteindelijk de gevolgen. Het emotionele deel van mijn hersenen bleek geraakt en is niet meer actief geworden. Ook de snelle vermoeidheid is niet meer verdwenen. Veel te verwerken dus voor Charlotte, Annewyke en Hilko. Niet zozeer voor mij, want dat gedeelte van mijn hersenen dat zich daar druk om maakt, is uitgeschakeld.”

Zo zou een boek over het herseninfarct en de gevolgen kunnen beginnen. Een boek schrijven staat al een tijd op mijn lijstje, maar tot nu toe is het niet verder gekomen dan wekelijks een tekst schrijven voor de website. Maar daar komt mogelijk verandering in. Met Roel, mijn ambulant begeleider, en Charlotte heb ik het erover gehad en het lijkt goed om alles maar eens op te schrijven. Roel was oorspronkelijk al met het idee gekomen, maar twijfel over de haalbaarheid overheerste tot nog toe bij mij. Al pratende kwamen er echter ideeën boven, die het boek dichterbij brachten.

Er is wel het een en ander te vertellen. Dat begint natuurlijk met het verhaal waarmee ik deze tekst begon. Op 30 april 2011 gebeurde het, al merkte ik het niet op het moment zelf. Maar ik weet nog wel wat er verder allemaal gebeurde. Het geheugen is nog prima in orde. Alleen gegevens van het passieve naar het actieve geheugen brengen, gaat soms lastig (vooral namen willen me nogal eens niet te binnen schieten). Het rijden naar het ziekenhuis, de onderzoeken, de tijd na het ziekenhuis in de Vogellanden, de gebeurtenissen daarna, alles zit er nog helder in.

Maar ik heb ook de nodige vragen die aan bod kunnen komen: wat is er precies in mijn hoofd gebeurd, hoe werken de hersenen eigenlijk, welke herseninfarcten zijn er mogelijk (veel, dat weet ik wel), hoe kunnen herseninfarcten behandeld worden en waarom werd ik behandeld zoals ik behandeld ben, etcetera. Vragen puur uit nieuwsgierigheid, niet omdat ik boos of teleurgesteld zou zijn.

En dat zijn alleen nog maar feitelijke vragen. Er is ook van alles te zeggen en uit te zoeken op het emotionele terrein. Zoals al eerder gezegd: Charlotte en de kinderen hadden eigenlijk veel meer last van het infarct dan ikzelf. Hoe zat/zit dat precies? En hoe werken mijn emoties nu dan? In de Vogellanden is gezegd dat ik vooral gebruik zou maken van mijn geheugen, waarin opgeslagen is hoe ik moet reageren. Maar dat is iets wat ik mij moeilijk kan voorstellen. Is dat echt zo? Of zijn er toch nog wat emoties?

‘Gelukkig’ kan ik met hulp nog veel doen. Onder andere ben ik nu een paar dagdelen in de week actief bij RTV Zoo, de lokale omroep van Zwolle.ik maak samen met Roel elke week een schema, waarop mijn activiteiten van de week staan. Dat loop goed en gaat ook steeds sneller. Sowieso heb ik in de loop der tijd wel weer wat geleerd. Met name het omgaan met drukte om mij heen is sterk verbeterd. In het begin kon ik er helemaal niet meer tegen. Nu weet ik mij goed te richten op de persoon met wie ik spreek en houd ik het een stuk langer vol. Vermoeiend blijft het wel. Een rustige omgeving is voor mij een prettige omgeving om bezig te zijn.

Genoeg te vertellen en schrijven dus, na ook de nodige gesprekken met specialisten, familie en wellicht anderen. Daar moet toch een boek van te maken zijn, dacht ik zo.

Gepubliceerd 13-10-2014

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in