Wat gebeurt er in het hoofd bij een herseninfarct? Welke consequenties zijn er? Wat merkt de patiënt ervan? Wat is nog wel en wat niet meer te repareren? Hoe zit het met de omgeving van de patiënt? Allemaal vragen, die opkomen bij het denken over mijn herseninfarct, inmiddels alweer bijna zo’n tweeëneenhalf jaar geleden. Is het iets voor een documentaire?

Mij lijkt van wel. Zelf kan ik natuurlijk wel wat gegevens bij elkaar zoeken en erover lezen, maar het lijkt me interessant en nuttig voor anderen om er ook een beter beeld bij te krijgen. Een documentaire kan daarbij helpen. Hoe zou die documentaire eruit kunnen zien? Laat ik eens een poging doen die te beschrijven.

We zien het slachtoffer (ikzelf dus) samen met zijn vrouw over straat lopen. Ze zijn op weg naar een verjaardagsfeestje. Onderweg gaat het mis, al zie je dat niet echt. Pas op het feestje blijkt de mond scheef te hangen en reageert het slachtoffer vreemd op vragen en opmerkingen van anderen. Na aandringen van zijn vrouw vertrekt hij samen met haar en een andere vriendin naar het ziekenhuis om toch even te laten kijken wat er aan de hand is. Het blijkt een herseninfarct te zijn.

Wat gebeurt er dan? Het slachtoffer wordt normaal gesproken opgenomen en eerst goed in de gaten gehouden. Vanaf de volgende dag zijn er allerlei onderzoeken, die moeten helpen om erachter te komen wat er precies aan de hand is. Dat wordt via vraaggesprekken met specialisten, verpleegkundigen en eventueel ook ‘actuele’ slachtoffers en hun omgeving besproken en uitgebreid in beeld gebracht, vooral de verschillende onderzoeken.

Het is duidelijk, het is een herseninfarct met een kleine bloeding, waarbij vooral de binnenkant van de hersenen is geraakt. Onder andere de MRI-beelden (geloof ik) worden getoond. Wat zijn daar de consequenties van? Via een gesprek met een neuroloog worden de verschillende herseninfarcten en hun gevolgen besproken en zo mogelijk ook getoond.

In het ziekenhuis kan niets meer gedaan worden, behalve pillen voorschrijven. Het is tijd om naar een revalidatiecentrum te gaan. En daar komt de Vogellanden in beeld. Het slachtoffer (ook de presentator van de documentaire) gaat op bezoek en begeleidt eventueel een nieuwe patiënt bij de aankomst. Via gesprekken, beelden en ander materiaal wordt getoond, wat er in de Vogellanden allemaal gebeurt. Belangrijk is een gesprek met een revalidatiearts. Nu worden ook de ervaringen van de omgeving beter in beeld gebracht, ook via gesprekken en beelden.

In die vele gesprekken komt onder andere aan bod, wat de verwachtingen voor de toekomst zijn. En dat die verwachtingen niet altijd uitkomen, zoals ook bij de presentator blijkt. En hoe gaat het dan thuis verder? Onder andere gesprek met ambulant begeleider. De documentaire eindigt met een schets van hoe het nu gaat. Afgekeurd voor werk, snel moe, een vrij vast programma, begeleiding door een ambulant begeleider, et cetera.

Dat is een eerste schets van een documentaire. Er zullen in de loop van de tijd nog wel meer dingen bijkomen. Zo heb ik nu nog te weinig aandacht besteed aan de gevolgen voor de omgeving. In mijn geval is die eigenlijk zwaarder geraakt dan ikzelf. Dat moet goed naar voren komen in een documentaire. En er zijn veel verschillende vormen van herseninfarct, of beter vooral veel verschillende gevolgen. Bij mij zie je niet direct wat en zit het vooral aan de binnenkant en in het emotionele vlak. Bij anderen is de buitenkant flink geraakt en is het bewegingsapparaat aangetast. Hoe breng je dat helder in beeld? Het zou ook een serie kunnen worden waarin verschillende patiënten getoond worden. Maar dan zal ook de hierboven beschreven aflevering er anders uit moeten zien.

Helemaal onlogisch is het niet, dat ik nadenk over een documentaire. Niet alleen is er een aanleiding te noemen (naast mijn herseninfarct is er ook nog een andere documentaire die ik heb gezien over de werking van het geheugen), ook zit ik via RTV ZOo nu in een omgeving, waarin documentaires gemaakt kunnen worden. Of het er van komt, geen idee. Maar in ieder geval heb ik het nu eens een keer opgeschreven. Ik zal het wel zien.

PS Nadat ik deze tekst had opgeslagen op de server kwamen alweer de eerste vervolggedachten naar boven. Onder andere heb ik helemaal geen aandacht besteed aan de consequenties voor werk. En zo zullen er nog meer zaken zijn. Suggesties? Plaats ze in het commentaar of stuur een mail.

Gepubliceerd 24-9-2013

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in