Afgelopen dinsdag stond helemaal in het teken van de buluitreiking aan Annewyke. Zij kreeg de bul voor haar deelname aan het interfacultair honoursprogramma van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Dat programma duurde twee jaar, naast het normale geneeskunde programma. Het eerste jaar was verdeeld in vier periodes waarin enkele algemene onderwerpen besproken werden. Het tweede jaar waren er diverse denktanks waar de studenten uit konden kiezen. Annewyke zat in de denktank Zorg 2.0, waarin een onderzoek werd gedaan naar een e-health oplossing van het ziekenhuis.

Het was naast de al vrij zware geneeskunde-opleiding een zware tijd, vooral wat betreft de tijd die eraan besteed moest worden. Maar het is dus prima afgelopen en dinsdag werden de studenten aan het programma verblijd met een bul.

Charlotte en ik wilden uiteraard ook bij de buluitreiking zijn. Daarom vertrokken we al vroeg, om kwart voor acht, naar Nijmegen. ’s Morgens zou er eerst een presentatie van de verschillende denktanks zijn. Daar wilde Charlotte graag naar toe. Ik zou dan naar de kamer van Annewyke gaan en daar rusten en slapen om dan ’s middags bij de buluitreiking te kunnen zijn.

Met wat vertraging kwamen we wel op tijd bij de universiteit aan, waar we de sleutel van Annewyke konden halen. Ik ging toen met de auto naar de kamer van Annewyke, terwijl Charlotte naar de presentaties ging. Annewyke zelf moest nog naar een college van geneeskunde en kon dus vreemd genoeg niet bij de presentaties zijn.

De kamer van Annewyke ligt vrij dicht bij de universiteit aan de Waalkade. Het was de eerste keer dat ik er kwam. Annewyke woont er al twee jaar, maar mede door mijn herseninfarct was ik er nog niet toe gekomen er te gaan kijken. Nu gebeurde dat dus wel, en ik moet zeggen dat ze er goed zit. Ze heeft twee kamers in een appartement, een woonkamer en slaapkamer. Het zijn uiteraard geen grote kamers, maar zeker voor een student toch vrij gerieflijk. En ze kan gebruik maken van de keuken en andere voorzieningen van het appartement. Prima dus.

Ik heb daar rustig gezeten, de krant gelezen en een stukje van een boek gelezen. Toen kwam Annewyke, die nog even wilde studeren voor het tentamen van donderdag. Ik ging intussen slapen.

En daarna was het dus tijd om naar de universiteit te gaan. Daar was ook Charlotte en samen konden we de buluitreiking bewonderen. Dat gebeurde in het officiële gebouw van de universiteit in aanwezigheid van de rector magnificus en diverse hoogleraren in toga. Het viel mij op dat er wel een paar vrouwen bij waren, maar dat die geen toga droegen. Wat daar de reden van was weet ik niet.

Het gebeuren was vrij officieel. De rector magnificus begon en eindigde met een kort gebed in het latijn, alle groepen presenteerden nog eens kort hun onderwerp en alle (ongeveer negentig) studenten ontvingen hun bul. Het geheel duurde twee uur en daarna was er nog een borrel. Het was wel prettig om te zien hoe Annewyke met de medestudenten omging. Er zijn goede vriendschappen ontstaan, ook bij de honoursstudenten.

Na de borrel gingen wij met z’n drieën nog eten in de stad. We zaten bij Dromaai, waar we prima konden eten. Ook dat duurde nog wel even, waardoor een flinke aanslag op mijn energie werd gedaan. Maar dat moet je er af en toe voor over hebben.

Maar toen was het weer gedaan en gingen we naar huis. Ik had mij al voorgenomen om woensdagochtend geen wekker te zetten en maar te zien wanneer ik wakker zou zijn. En dat werd dus 10.00 uur. En voordat ik uit bed was, was het ongeveer kwart voor elf. Geen tafeltennis dus, deze keer. Ik heb  rustig aangedaan en ’s middags nog wel het boek wat ik las uitgelezen. Maar daarover zal ik een volgende keer nog wel wat schrijven, vermoed ik.

Het was een zware, maar leuke en goede middag en avond. Het was goed te zien, dat het honoursprogramma zo serieus wordt genomen. Hopelijk merkt Annewyke ook later nog, dat ze er wat aan heeft gehad. En inmiddels heeft ze ook haar laatste tentamen van dit jaar en van de bachelor fase gehad. Dat tentamen lijkt prima te zijn verlopen en dus kan ze nu gaan genieten van een lange vakantie. Ergens in de loop van het komend jaar begint ze met haar coschappen, maar wanneer dat is hangt af van de loting.

Gepubliceerd op 27 juni 2013

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in