Afgelopen weekeinde zijn Charlotte en ik naar Lünen geweest. Lünen ligt in Duitsland vlakbij Dortmund en is nog de partnerstad van Zwolle. De gemeente Zwolle wil van het partnerschap af, maar heeft dat nog niet officieel gezegd. GroenLinks Zwolle wil juist het partnerschap behouden en van nieuwe impulsen voorzien. Daarom is vorig jaar de zusterpartij uit Lünen, Bündnis 90/die Grünen, in Zwolle op bezoek geweest en deze keer ging GroenLinks Zwolle naar Lünen toe. En als lid van de steunfractie van GroenLinks Zwolle en kenner van de Duitse taal ging ik ook mee, natuurlijk zodanig dat ik het kon volhouden.

Er gingen in totaal acht mensen uit Zwolle naar Lünen. Zes daarvan gingen met de trein, twee met de auto. En die twee dat waren Charlotte en ik. Daardoor kon ik vrijdagmiddag nog slapen en kwamen we tegen vijf uur in Lünen aan. De anderen waren rond twee uur in Lünen en hadden al een eerste ontmoeting gehad. Daarbij was onder andere een film vertoond, die ik later nog op dvd kan bekijken.

In het hotel waren de andere delegatieleden ook aanwezig. Zij hadden al een fiets, die Charlotte en ik nog bij het station op moesten halen. Onder begeleiding van Michael, een lid van de Grünen, gingen we dat dus doen, waarna we een fietstochtje maakten door een stukje van Lünen en bij een bioboerderij aankwamen. Tijdens die fietstocht kamen we ook lang een terrein waar een zogenaamde Forensik gepland werd door het land. Een Forensik is vergelijkbaar met een TBS. Zoals te verwachten was, was er nogal wat weerstand ontstaan tegen die komst. Vooral de buurtbewoners waren sterk in verweer gekomen, daarbij gesteund door een deel van de gemeenteraad. De Grünen dachten (gelukkig) een stuk genuanceerder. Ze hadden dat ook duidelijk gemaakt en daar ook weer de nodige steun op gekregen, ook van niet-Grünen.

Bij de bioboerderij werd het een en ander verteld door de boer. Hij toonde ook het terrein, al liepen Charlotte en ik niet helemaal mee. Onder andere kwam het bioboeren in Duitsland nog langs in zijn verhaal. Daar zitten nog wel wat haken en ogen aan. Mogelijk dat dat op een symposium, dat GroenLinks Zwolle op 19 oktober organiseert, nog aan bod komt.

Maar daarna was het tijd om te eten. Niet op de oorspronkelijk bedoelde plek, want daar hadden ze geen tafels vrijgehouden. Maar bij Dino’s kon ook goed gegeten worden. De laatste hap van de Rumsteak leverde me wel wat problemen op, maar met een stevige hoestbui was dat ook op te lossen. En uiteraard gingen Charlotte en ik samen met twee Duitse Grünen wat eerder naar huis, of in ons geval dus hotel.

Zaterdagochtend stond eerst een ontvangst door de burgemeester van Lünen op het programma. Op de bovenste etage van het stadhuis werden we door hem toegesproken. Ook Rana Berends, fractievoorzitter van GroenLinks in Zwolle, en de fractievoorzitter van de Grünen hielden een toespraak. Die van Rana had ik al eerder uit het Nederlands in het Duits vertaald. En Rana deed  het goed, mag wel gezegd worden. Ook werden we geacht in het gastenboek van de gemeente te schrijven en kregen we nog wat uitleg over wat we vanaf de (geloof ik) veertiende etage allemaal zagen.

Daarna gingen we naar een brug over de Lippe, de rivier die door Lünen stroomt, in het centrum van de stad. Daar hadden de Grünen een actie voorbereid. Een spandoek, met daarop het teken van het 50-jarig bestaan van het partnerschap (een tekening van Detlev van de Grünen en Rana) en de tekst ’50 Jahre Partnerschaft Zwolle-Lünen´, moest door alle GroenLinksers en Grünen ingekleurd worden. Een goede actie, middenin het centrum, die dus behoorlijk wat aandacht trok. Aardig was, dat er ook een mevrouw langskwam, die vertelde aan de eerste activiteit van het partnerschap deel te hebben genomen. Zij hielp ook mee met verven. Ook was de pers aanwezig.

Na deze actie was het tijd om te lunchen, aan de oevers van de Lippe en met uitzicht op het spandoek, dat aan de brug was bevestigd. Na de lunch gingen Charlotte en ik naar het hotel, waar ik de middag rustte om ’s avonds weer mee te kunnen gaan eten met daarna een bezoek aan een culturele avond. Ook toen was het weer op tijd terug naar het hotel.

De zondag begon met een rondleiding door Lünen. Ruim twintig jaar geleden was ik er al eens geweest in het kader van een schooluitwisseling. Maar toen had ik duidelijk een groot deel van Lünen dus nog niet gezien. We liepen door oud-Lünen en door een stuk van het oude Lünen. Daarbleek onder andere de invloed van het partnerschap. Volgens degenen die ons rondleidden had Zwolle ervoor gezorgd, dat niet alles afgebroken was ten behoeve van ‘moderne’ gebouwen en verkeersruimte. Dat doet toch goed om zoiets te horen. Blijkbaar had Zwolle net geleerd van de activiteiten in de eigen stad, waar ook het een en ander al vernietigd was, maar een brede vierbaansweg langs de binnenkant van de gracht net niet meer doorging. De brug bij de Media Markt herinnert nog wel aan deze plannen.

Als laatste gezamenlijke activiteit hebben we nog even samengezeten om het symposium op 19 oktober te bespreken, maar daarna was het tijd om weer richting Zwolle te gaan. Het was een goed weekeinde, waarin ik voldoende rust kon nemen (ook door Charlotte gedwongen) en ook voldoende bijdrage kon leveren. Het scheelde, dat ook Arne regelmatig vanuit het Duits vertaalde en dat er zowel bij de ontvangst door de burgemeester als bij de rondleiding iemand bij was, die Nederlands sprak en voor de vertalingen zorgde. Het Duits praten kost mij amper extra energie, maar verder was het uiteraard wel een aanslag op mijn vermogen.

Maandag had ik dan ook helemaal vrij genomen. Ik ging niet naar de radio, maar probeerde weer wat energie te verzamelen. Vooral ’s middags merkte ik het weekeinde. Maar na nog een goede nacht slapen en een relatief rustige ochtend lijkt het nu wel weer goed te gaan. Dadelijk maar weer naar bed en dan naar mijn moeder. Voor de rest van de week moet het allemaal eigenlijk wel normaal gaan. Het scheelt natuurlijk, dat het langzamerhand vakantie is, en er geen avondactiviteiten meer op mijn schema staan. Bij het bezoek van de Grünen aan Zwolle kostte het herstel alles bij elkaar wel zo’n twee weken, maar nu hoop ik dat het sneller gaat.

Gepubliceerd op 9-7-2013

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in