De tijd gaat snel. Dat heb ik al wel vaker geschreven, maar ook nu is het weer van toepassing op allerlei zaken. De vakantie inclusief het bezoek aan Berlijn zit er al weer op (vanaf morgen geldt weer het normale schema), Annewyke zit vanaf morgen weer twee weken in Nijmegen, Hilko is bezig met zijn laatste maand in Australië en aanstaande vrijdag vertrekt Charlotte naar hem.

Ik heb net even foto’s gekeken van de tocht van Hilko en Morgan naar Uluru, en ik moet zeggen: het ziet er schitterend uit. Om een zeer beperkte indruk te geven hier alvast een foto daaruit. Hilko probeert echt alles uit het verblijf in Australië te halen en dat lukt vrij goed. En over een maand gaat hij niet meteen naar Nederland, maar trekt dan nog langs een van de eilanden van Nieuw-Zeeland, Hawaii en het vaste land van Amerika (inclusief een uitstapje in Canada). Geweldig toch.

Mijn reis met Annewyke naar Berlijn zit er dus weer op. Het was een boeiende interessante reis. Mede dankzij de website die ik gevonden had over Berlijn (berlijn-blog.nl) konden we een goed programma samenstellen en hebben we veel zaken gedaan die ik nog niet eerder in Berlijn had gedaan. En het hotel was goed en zat op een prima plek, vlakbij de Alexanderplatz. Van daaraf konden we gemakkelijk alles bereiken, ook de zaken die iets verder weg lagen.

Het gaat een beetje te ver om alles te noemen wat we gedaan hebben, maar een paar zaken kan ik er wel uithalen. Zo hebben we op maandag een rondleiding gedaan door de regeringswijk, inclusief een bezoek in de Rijksdag. Interessant om meer te horen over de veranderingen die op die plek na de Wende (de val van de muur en de daaropvolgende hereniging van Oost- en West-Duitsland) plaatsvonden. Niet elk gebouw is op het eerste gezicht zo mooi, maar de bedoeling erachter (het verbinden van Oost en West) is goed. En soms heb je een toelichting nodig om iets te appreciëren.

In de Rijksdag hebben we ook nog een verhaal gehoord over de Bundestag en hoe die in het algemeen werkt. En uiteraard hebben we de koepel bezocht. Van daaruit is een mooi overzicht te krijgen van Berlijn. En dan natuurlijk vooral het centrum.

We hadden nog twee activiteiten gepland voor de maandag: een bezoek aan het monument voor de in de Tweede Wereldoorlog gevallen joden en de Tränenpalast. Beide musea waren echter op maandag gesloten. Gelukkig hadden we op donderdag nog tijd om alsnog deze musea te bezoeken. Eerder had ik al wel het veld met de stenen bekeken, maar ik was niet in het daaronder gelegen museum geweest. Dat hebben we nu dus wel gedaan. We volgden daar een audio-rondleiding. Erg indrukwekkend.

De Tränenpalast is de plek bij Bahnhof Friedrichstraße, waar in de tijd van Oost- en West-Berlijn de grens lag. Daar konden West-Berlijners nog wel de grens over (al ging dat niet vanzelf), maar Oost-Berlijners amper tot niet. Daar werden dus veel tranen geplengd, vandaar de naam.  We hadden wat weinig tijd om rustig te kijken, omdat ook wij een trein moesten halen. Maar toch kwam een deel van mijn grensherinneringen met de DDR wel weer naar boven.

Een ander onderdeel dat met de DDR te maken had, was de Gedenkstätte Hohenschönhausen. Dat was in de DDR-tijd een zogenaamd Untersuchungsgefängnis, een gevangenis waar mensen terecht kwamen voordat zij daadwerkelijk veroordeeld werden. Daar moest dus onderzocht worden wat zij gedaan hadden. We hebben daar een rondleiding gehad, toevallig gegeven door een Nederlander. Hij liet de cellen zien en vertelde over de ‘fijne’ tijd die de vooral politieke gevangenen daar moesten doorbrengen. Het was erg indrukwekkend om te horen hoe de gevangenen er behandeld werden en hoe bekentenissen ontfutseld werden. Ik snap volkomen dat je er gek werd en alles wilde toegeven om maar van de behandeling af te zijn. Alleen al hoe je verplicht was om te slapen: op je rug liggend, met je armen boven de lakens op je bovenbenen, zou mij gek maken. Dat hou je uiteraard maar kort vol en in je slaap draai je sowieso regelmatig. Dat mocht dus niet en werd uitgebreid gecontroleerd. Elke keer als je gedraaid was, werd je weer wakker gemaakt. En dat met psychologen als verhoorders, zo kon je snel klein gemaakt worden.

Naast deze zaken hebben we ook een boottocht gedaan door de Spree, een tentoonstelling over de geschiedenis van Berlijn bezocht, een rondleiding met Berlin Unterwelten gedaan door twee bombunkers (een oude en een nieuwere) en twee klassieke concerten bezocht. Het eerste concert had Annewyke al in Nederland gevonden. Dat was een lunchconcert in de hal van de Philharmonie, dat ongeveer drie kwartier duurde. In Berlijn kwamen we ook nog de aankondiging van een concert van het kamerorkest van de Hochschule für Musik Hanns Eisler tegen, waar we dus ook geweest zijn.

Dat concert werd gehouden in het Konzerthaus op de Gendarmenmarkt, een fraai eeuwenoud gebouw. We werden wel verrast daar, want op de toelichting van het concert stonden de namen van de deelnemers en daarbij stond ook een ex-leerling van de Montessorischool uit Zwolle, die tegelijk met Annewyke en Hilko daar zat. Het was een uitstekend concert, bestaande uit twee onderdelen: een concert voor viool en orkest D-Dur Op. 61 van Beethoven (met dus een uitgebreid orkest, niet alleen het kamerorkest) en de strijkkwartet D-Moll D 180 ‘de dood en het meisje’ van Schubert (om compleet te zijn: bewerkt voor strijkorkest door Gustav Mahler). Elvira was de aanvoerster van de tweede violen.

Naast al deze zaken hebben we uiteraard nog wat rondgekeken en gelopen en ook regelmatig ergens gezeten om wat rust in te bouwen. En op woensdagavond zijn we ook nog even op het dakterras van het Park Inn hotel geweest, maar het woei nogal en het was fris, dus daar zijn we niet zo lang gebleven en hebben niet de zonsondergang afgewacht.

En nu zit het er dus alweer een paar dagen op. De afgelopen dagen heb ik (uiteraard) rustig aan gedaan en weer wat energie opgebouwd. In Berlijn lukte het goed om flink door te gaan (ik heb tussen de middag meestal wel even gezeten, maar niet geslapen), maar daarna was het wel even gedaan. Maar met het rustige weekeinde er achteraan (zowel Charlotte als Annewyke hadden wat elders) kan ik er nu weer tegenaan. Vandaag nog even rustig aan doen en dan hou ik het wel weer een tijd vol.

Gepubliceerd 12-6-2016

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in