herseninfarct-patientenverhaal1
30 april 2011 had ik mijn eerste herseninfarct

Vandaag is het elf jaar geleden dat mijn leven van de ene op de andere dag op zijn kop gezet werd. Toen had ik mijn eerste herseninfarct met alle consequenties die daarop volgden. Ook al deed het me persoonlijk niet zoveel, toch is het elk jaar wel een bijzonder moment om toch even bij stil te staan.

We liepen in de middag naar een verjaardagsfeest van een vriendin. Toen we daar aankwamen, hing mijn mond wat scheef. Maar ik ben niet iemand die meteen aan het ergste denkt, dus deed ik het af met wat vermoeidheid of zo. Dat werd even door de anderen aangenomen. Maar toen ik, zonder dat ik dat wist uiteraard, vreemd bleek te reageren op vragen en opmerkingen van anderen, werd er toch ingegrepen door Charlotte en de anderen. Ze vonden dat ik toch gecontroleerd moest worden.

Dus met Rita en Charlotte ging ik naar ziekenhuis de Weezenlanden. Het was immers Koninginnedag en dus waren de huisartsen dicht. Maar daar moest ik niet zijn, ik werd doorgestuurd naar de huisartsenpost, toen nog ergens tegenover het Sophia ziekenhuis. Na daar wat onderzoekjes te hebben gehad, waarbij ikzelf nog steeds het gevel had dat het wel meeviel, werd ik weer teruggestuurd naar de Weezenlanden.

Op de spoedeisende hulp van de Weezenlanden werden allerlei onderzoekjes gedaan en toen kwam ware reden van de schuine mond en het aparte reageren naar boven: een herseninfarct. Ik mocht in het ziekenhuis blijven en er begon een heel circus van allerlei onderzoeken om de ware aard en de mogelijke gevolgen van het herseninfarct vast te stellen. Ik was niet zo getroffen dat ik niet meer kon lopen of zo. Naar bepaalde onderzoeken kon ik ook zelf lopen.

Duidelijk werd dat ik onderin de hersenen was geraakt. Een deel van mijn hersenen had geen zuurstof gehad en was overleden. Niet dat deel dat zich met de lichaamsbeweging bezighoudt, maar dat deel dat de emoties beheerd. Ik was een groot gedeelte van de emoties kwijtgeraakt. Met o.a. als gevolg dat ik mij dus helemaal nergens druk om maakte. Dat gold uiteraard niet voor Charlotte en de kinderen. Later zei ik regelmatig: ik ben geraakt, zij zijn getroffen.

Na tien dagen in het ziekenhuis (waarvan ik het tweede weekeinde thuis mocht doorbrengen) volgden tien weken interne revalidatie bij de Vogellanden en daarna nog een tijd poliklinische revalidatie. Los van het verlies van een groot deel van mijn emoties (gelukkig zat dat wat er nog wel was aan de positieve kant) kon ik slecht tegen een drukke omgeving en was ik snel moe. Op een gegeven moment werd ik mede daardoor afgekeurd voor betaald werk.

Je moet dan leren om met de gevolgen om te gaan. Met een drukke omgeving omgaan ging steeds beter, vooral door mij te richten op 1 persoon waarmee ik aan het praten was. Het snelle moe zijn is nooit echt weggegaan, elke dag moest ik tussen de middag rusten. En net toen ik probeerde om niet meer echt te gaan slapen halverwege de dag kreeg ik vorig jaar mei een tweede herseninfarct. Die had meer invloed op mijn bewegingsapparaat. Mijn rechterbeen doet het wat minder dan eerst. Maar daarover gaat dit stukje verder niet.

Elf jaar is het nu dus geleden dat het herseninfarct op mijn pad kwam. Ik heb er goed mee leren omgaan, al heeft het tweede infarct wel het een en ander overhoop gegooid. Hopelijk duurt het weer een hele tijd voordat er weer iets mis gaat in mijn hersenen.

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. In 2011 heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief., o.a. bij InteraktContour. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks)), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

2 REACTIES

  1. wauw Paul, wat mooi en duidelijk beschreven.
    Ik hoop dat het vanaf nu weer goed met je gaat en je nog heel lang van deze mooie dingen van je af kan schrijven.

    Groetjes Joke.

  2. Hoi Joke,
    Dankjewel. Het gaat goed met ‘dingen van mij af schrijven’. En dat zal vast ook wel goed blijven gaan. Hopelijk gaat het met jou ook goed.
    Groeten,
    Paul

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in