Vorige week hebben we afscheid genomen van mijn schoonmoeder Cecile. Ze is 83 geworden en heeft in die tijd veel hoogte- en ook dieptepunten meegemaakt. Het lichaam was op, en dus kon iedereen er vrede mee hebben, dat het voorbij was. Alle kinderen konden bij het overlijden aanwezig zijn en dat was goed voor het verwerkingsproces.

Cecile woonde al enige tijd in een huis in Olst voor ouderen die ondersteuning nodig hebben, de Herbergier. Ze had het er in het begin wat moeilijk mee, dat ze niet meer helemaal zelfstandig kon leven. Maar mede door de geweldige zorg en aandacht werd het steeds meer haar huis. Voor Charlotte was het fijn en soms lastig dat Cecile zo dicht in de buurt woonde. Fijn omdat ze nog wat vaker en ook gewoon even tussendoor erlangs kon gaan. Soms lastig omdat de zorg ook steeds meer aandacht ging vragen.

In de 83 jaar, dat Cecile leefde, heeft ze veel meegemaakt. Ze komt uit een adellijk geslacht. Haar meisjesnaam was (baronesse) van Hövell van Wezeveld en Westerflier. Maar dat adellijke zag je er totaal niet aan af. Ze was ‘gewoon’. De opvoeding zorgde wel voor de nodige toestanden, zoals op het laatst steeds duidelijker werd. Maar het zou mij niks verbazen, als sommige mensen pas op het overlijdensbericht zagen, dat zij van adel was.

De twee zussen, die nog overgebleven zijn, hebben ook niets van adel aan zich kleven. Haar laatste broer wellicht ietsje meer. Die zijn trouwens alle drie ouder, want Cecile was de jongste van het gezin van 10 kinderen. Aimee is inmiddels al 98, Wilhelmine 93. Beiden gaan ze overigens nog prima. De broer, Eduard, zie ik bijna nooit, dus daar kan ik weinig van zeggen.

Ik heb nog niets gezegd over de man van Cecile. Eigenlijk ook wel logisch, want ik heb hem nooit gekend. Hij (niet van adel, en dat is ook de reden dat Charlotte niet van adel is; het adellijke gaat over via de man, niet de vrouw) is al in 1973 gestorven na een paar hartaanvallen. Charlotte was toen 15. Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat ze zo’n 17 jaar getrouwd zijn geweest. In die tijd kregen ze vijf kinderen, Maria, Charlotte, Eugenie, Leo en Lodewijk. Een groot deel van de opvoeding moest dus door Cecile alleen gedaan worden. Gezien hoe het nu met die kinderen gaat, kun je rustig concluderen, dat de opvoeding uitstekend was. Natuurlijk hadden de kinderen ook hun problemen, maar, o.a. met hulp van Cecile kwamen ze daar steeds weer bovenop.

En drie van de kinderen hebben ook weer kleinkinderen. Cecile had er 7, variërend in leeftijd van zes tot 25. Het zal niet verbazen, maar Cecile was gek op haar kleinkinderen en volgde ook al hun ontwikkelingen. Tijdens de afscheidsdienst heeft Annewyke namens de kleinkinderen een verhaaltje gehouden, waarin ze dat ook nog eens duidelijk aangaf. Onder andere het spelen van spelletjes door en met oma was een geliefde bezigheid.

Sinds ik Charlotte ken, dus ongeveer 1988, woonde Cecile al in Nijmegen. Ze woonde er in haar eentje, en probeerde veel te doen. Onder andere was ze actief bij de vrijwilligerstelefoon, speelde ze bridge en piano en volgde ze al haar kinderen en kleinkinderen. Tijdens de afscheidsbijeenkomst begreep ik, dat ze nog wel eens moeite had met de partners, waarmee haar kinderen aan kwamen zetten. Of dat bij mij ook was, geen idee. Ik heb het in ieder geval nooit gemerkt en alleen maar warme en positieve reacties van haar gehad.

Zo’n twee jaar geleden kwamen de eerste gezondheidsproblemen. En na het nodige onderzoek bleek ze te leiden aan vasculaire dementie. Het zelfstandig wonen ging al snel niet meer en daarom verhuisde ze naar Olst. Zoals gezegd, leuk vond ze het niet en het heeft enige tijd gekost om eraan te wennen. Zeker de laatste maanden ging de gezondheid snel achteruit. Bijna elke dag was er weer iets, wat niet meer ging. En vorige week hield haar hart ermee op. Ik hoop en verwacht, dat het voor haar een opluchting was en dat ze, wat er dan ook nog zou zijn, rust heeft gevonden.

Gepubliceerd 12-6-2015

Door Paul

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *