Waar voetbal je al niet brengt! Deze keer was Eintracht Braunschweig op televisie en moest ik denken aan mijn stage van een maand in Duitsland. Dat was absoluut niet in de buurt van Braunschweig. Maar mijn hersenen werken niet altijd even goed meer, zo lijkt het. Ik wist wel vrij zeker dat het niet bij Braunschweig was, maar moest opzoeken waar het dan wel was geweest. De plaatsnaam wist ik nog: Barsinghausen. En toen ik dat opzocht, kwam ook snel Hannover weer tevoorschijn. Daar ben ik dus tijdens mijn studie een maand geweest om stage te lopen.

Ik liep stage op een zogenaamde Ganztagsschule, een school waar ook na schooltijd het nodige te doen was. Op allerlei gebied, cultuur, sport, handenarbeid etc. werden de kinderen bezig gehouden. Zo was er dus een verlengde schooldag voor de kinderen (of dat nu nog zo is weet ik niet maar in die tijd liep in Duitsland de schooldag tot half twee volgens mij) en konden de ouders ook ’s middags het een en ander doen zonder last te hebben van hun kinderen.

Maar volgens mij vonden de meeste kinderen het ook wel leuk om al die extra activiteiten te doen. Zo was er onder andere een groot schoolkoor, dat allerlei soorten muziek maakte. Maar vooral klassieke muziek was erg in trek. Ik heb nog een elpee gekocht met opnames van dat koor. Die elpee is inmiddels weg, net als bijna alle andere elpees die wij hadden. Slachtoffer van het CD-tijdperk.

Ik liep samen met enkele andere medestudenten stage in Hannover en omgeving. Met z’n vijven waren we in een auto van Amsterdam naar Hannover getrokken. Ik herinner mij nog, dat ik de benzinekosten (of eigenlijk dieselkosten) erg laag vond. Tja, die goede oude tijd nietwaar? Ik deed samen met iemand anders de stage in Barsinghausen, de anderen liepen stage in Hannover.

Barsinghausen ligt een 25 kilometer van Hannover af (35 km als je over de snelweg gaat, wat wij meestal deden). Het is een vrij groot dorp met enkele kernen. De school stond uiteraard in de hoofdkern. Mijn slaapadres lag in een andere kern. Ik sliep daar bij een docent filosofie van de school. Zeer prettig.

Uiteraard waren wij veel op school en volgden lessen. Ook probeerden we af en toe zelf lessen te geven of onderdelen te vullen. Ik kan me nog herinneren, dat we een les gaven over Nederland. Uiteraard kwam daar de discussie over snelheidslimieten op de snelweg voorbij. De meningen tussen ons en de meeste Duitse jongeren waren duidelijk verdeeld.

Wat mij nog erg goed bijstaat van de stage in Barsinghausen, is de bevrijding die ik ervoer wat betreft het praten in het Duits. Op de middelbare school kon ik vrij goed en zonder al te veel na te denken Duits praten. Maar op de Vrije Universiteit vond ik, dat ik geen fouten mocht maken. Daardoor ging ik en veel meer nadenken en juist veel meer fouten maken. Dat ging in het begin in Barsinghausen ook gewoon door. Op een gegeven moment meende ik zelfs de conclusie te moeten trekken, dat ik het niet meer kon. En blijkbaar had ik net dat nodig om weer vrijuit Duits te kunnen praten. Ik dacht niet meer, of in ieder geval veel minder, na en ging van de ene op de andere dag dus weer veel makkelijker en beter Duits praten. En dat hou ik tot de dag van vandaag vol.

Zo heeft de stage dus in ieder geval iets positiefs opgeleverd. Je weet natuurlijk nooit, of het echt door de stage komt, maar het is wel zeker dat als je veel in een andere taal moet spreken je sneller vooruitgaat dan als je het alleen maar als vreemde taal spreekt.

Uiteraard zijn er nog meer herinneringen gekoppeld aan de stage. Minder leuke (de relatie met Sarina, die ook in Hannover stage liep, liep daar af), maar ook aardige. Onder andere kwamen een tijdje later twee leerlingen van de school in Barsinghausen naar Amsterdam om daar eens rond te kijken. En ook schiet mij nu een etentje bij mijn gastgezin te binnen. Ik weet zo niet meer wat we aten, maar lekker was het wel. En ook was er het kijken van de film die Blechtrommel bij een leerlinge thuis, waar ook haar grootmoeder bij was. Zij kon veel vertellen uit de tijd dat de Blechtrommel speelde, ook omdat ze zelf uit het oosten was gekomen. Uiteraard was er ook wat discussie over sommige scenes in de film, die ‘openhartig’ waren.

Ik merk bij het schrijven van dit verhaal, dat nogal wat details niet zo makkelijk meer boven komen. Namen willen me niet te binnen schieten. Wel van de medestudenten (Jacqueline, Sarina, Esther en ??). Maar van de mensen in Barsinghausen zelf komen de namen niet boven. Ook twijfel ik wat aan mijn opmerking, dat ik samen met iemand anders de stage in Barsinghausen deed. Het kan ook zijn, dat we er met zijn drieën waren. Eigenlijk geloof ik dat laatste.

Maar al schrijvende komen andere zaken weer wel naar boven. Onder andere komt nu ook een bezoek aan het huis van Gotthold Efraim Lessing naar boven. Een belangrijke en goede schrijver, die in Hannover zijn domicilie had. Dat huis was helemaal ingericht zoals het in zijn tijd (in de 17e eeuw volgens mij) moet zijn geweest. Dat in combinatie met de oude omgeving maakte het een mooi bezoek.

Ik zal eens kijken of ik ergens in het papieren archief nog gegevens heb over deze stage. Mochten daar extra interessante zaken uit naar voren komen, dan schrijf ik hier vast nog een keer een stuk over.

Gepubliceerd 1-10-2013

Door Paul

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *