Charlotte gaat vandaag een vliegticket regelen om naar Washington DC te gaan. Daar wonen  mijn zus en zwager nog een jaar. Charlotte gaat er in oktober een dag of tien naartoe. Dat is alweer de zoveelste keer dat iemand van ons een bezoek aan de USA brengt.

De verbinding met Amerika begon in 1989. Toen zijn Charlotte en ik niet alleen getrouwd en naar Londen geweest, ook hebben we een bezoek gebracht aan Amerika. Dat was nog het gevolg van een reis van mijn schoonmoeder al veel eerder. Zij ging toen met wat kinderen naar Amerika, maar zonder Charlotte. Charlotte zou later nog een keer een reis vergoed krijgen. En dat combineerden we dus met onze huwelijksreis.

De vlucht op zich was al bijzonder. We vlogen met El Al, de goedkoopste maatschappij op dat moment. We moesten al drie uur van tevoren op Schiphol zijn en werden onder andere flink ondervraagd. Gelukkig hadden we kleine huwelijksfoto’s mee, anders zou het nog lastig zijn geweest de mensen te overtuigen van ons huwelijk. Ook stonden er rondom het vliegtuig de nodige politieagenten en geweren. El Al was toen nog een door terroristen bedreigde maatschappij. Het was wel bijzonder, maar voor één keer.

We begonnen de reis in Amerika in New York. Daar keken we uiteraard ruim rond en bezochten ook een musical. Wat wel luxe was, dat we met een goedkoop kaartje op de eerste rij van A Chorus Line bleken te zitten. Het was ook het laatste jaar, dat A Chorus Line opgevoerd werd. Maar dat wisten we toen nog niet. In New York was en is meer dan genoeg te bekijken. We maakten onder andere een rondrit met de bus door Manhattan en ook volgde een boottocht om het eiland heen. We zijn later nog een paar keer in New York geweest en hebben wel wat veranderingen gezien. En dan niet alleen de verdwijning van de Twin Towers, ook de positieve verandering van de mindere gebieden was duidelijk zichtbaar en merkbaar.

Van New York vlogen we door naar Phoenix. Ik weet nog dat het extreem warm was daar. Toen we uit het vliegtuig stapten leek het of we tegen een wand aanliepen. Het was er maar liefst 47 graden, ook voor daar een recordtemperatuur. In eerste instantie vonden we het opvallend, dat het zo rustig was buiten, maar toen we even gingen wandelen werd snel duidelijk wat de reden was. Het was gewoon veel te warm. Een airco in de hotelkamer was zeer verstandig en logisch.

Eigenlijk was Phoenix alleen een tussenstap op weg naar de Grand Canyon. We gingen de rest van het traject met de Greyhound bus doen. Dus de volgende dag van Phoenix naar Flagstaff. Daar hadden we voor een paar dagen een hotel genomen en konden dan makkelijk met de bus naar de Grand Canyon. Het principe van een paar dagen hotel op een plaats en vandaaruit plekken opzoeken, hielden we de hele reis vol. Op zich wel geslaagd, alleen bleek een enkel hotel wel ver (te ver) van het bedoelde reisdoel te zitten. Maar daarover later.

Vanuit Flagstaff was het prima te doen om naar de Grand Canyon te komen. We zijn er twee keer naartoe gegaan, één keer met een georganiseerde busreis en één keer op eigen houtje. De Grand Canyon is een geweldig natuurlijk fenomeen. Het is ongelooflijk groot. Op een plek waar we waren, stond een plaat met wat afmetingen. Vanaf waar we stonden zou op 2 of 3 procent van de dagen ongeveer 300 kilometer ver gekeken moeten kunnen worden. En wij hadden geluk, het weer was zodanig, dat wij dus ook zo ver konden kijken. Alsof je dus in Nederland vanuit Groningen Maastricht ziet liggen. Het blijft steeds weer moeilijk te geloven, maar het was echt zo. Gelukkig heb ik een foto met die plaat erop, dus valt het na te kijken.

Zoals steeds hadden we ook een rustdag ingepland, die we gebruikten om Flagstaff verder te bekijken. En die rustdag gebruik ik nu ook om voor nu te stoppen met dit verhaal. Volgende week ga ik verder. Dan komen onder andere Disneyland, Sequoia National Park en Yosemite Valley, San Francisco, Salt Lake City, Spokane en Seattle voorbij. Een hele reis dus nog. En dat was pas de eerste van vele bezoeken aan Amerika.

Gepubliceerd op 29-3-2013

Door Paul

Ik ben inmiddels 62 jaar oud. Een kleine elf jaar geleden heb ik een herseninfarct gehad, waardoor ik niet meer kon werken. In mei 2021 kreeg ik weer een herseninfarct met als gevolg dat mijn conditie flink achteruit is gegaan en mijn rechterbeen niet meer echt lange afstanden kan afleggen. Ik ben nog wel actief, met name bij de lokale omroep in Zwolle. Mijn hobby's zijn sport kijken (voetbal (PEC Zwolle), Amerikaans honkbal en Football (Seattle Mariners en Seattle Seahawks), Karl May, de computer (vooral met de website bezig zijn), Zwolle en alles wat te maken heeft met Disney.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *